Ook de Nobelprijswinnaar heeft de antwoorden niet

Ook de Nobelprijswinnaar heeft de antwoorden niet

PES organiseert lezing over onzekerheid

30-11-2022 · Achtergrond

MAASTRICHT. Kunnen investeerders in de strijd tegen klimaatverandering beter massaal overstappen op groene aandelen die soms wellicht een lager rendement hebben dan de ‘gewone’? Of is het beter om hogere winsten te pakken en die vervolgens te investeren in groen onderzoek? Het is een van de dilemma’s die afgelopen dinsdagavond aan bod kwamen in de Statenzaal van de rechtenfaculteit. Professor Lars Hansen, Nobelprijswinnaar voor de economie in 2013, gaf daar via livestream een lezing vanuit zijn werkkamer in de universiteit in Chicago.

Het antwoord op de bovenstaande vragen is op dit moment onmogelijk te geven, zegt Hansen. De boosdoener: onzekerheid. Dat is het hoofdonderwerp van zijn lezing. Onzekerheid over klimaatverandering in het bijzonder. “Hoe de wereld precies gaat veranderen, welke economische kansen er zullen ontstaan en welke politieke beslissingen de beste zijn om het sociale welzijn van burgers te maximaliseren is nu nog onduidelijk.” Maar een ding is zeker, aldus de professor: “Wachten totdat alle onzekerheden duidelijk zijn is geen optie. Er moet nu wat gebeuren; met daarbij het risico dat de beslissingen niet optimaal zijn.” Het is de belangrijkste boodschap die Hansen de studenten wil meegeven vanavond.

Tijdens zijn presentatie laat Hansen een aantal slides zien. Een daarvan gaat over het bekende tipping point: het moment waarop de aarde zo ver is opgewarmd dat er geen weg meer terug is. Maar waar ligt deze? Bij 1,5 graden? Of toch twee? “Ook dit is een bron van onzekerheid. En hoe groot zal de schade dan precies zijn?”

Na afloop van de presentatie is er ruimte voor vragen vanuit het publiek. De gastheer van Political Economy Society Maastricht, de faculteitsoverstijgende studievereniging die de avond organiseerde, werpt een gooibare microfoonkubus naar wie een vraag wil stellen. Een gaat over het Amazoneregenwoud, dat in Brazilië massaal gekapt wordt voor landbouwgrond terwijl het ‘de longen van de aarde’ zijn. Het woud neemt veel CO2 op en stoot zuurstof uit. “Stoppen met het kappen is goed voor de wereld, maar slecht voor Brazilië”, zegt de student. “Hoe zou je ervoor kunnen zorgen dat het ook voor Brazilië beter is om niet te kappen?” Professor Hansen verwijst naar iets wat hij tijdens zijn lezing vertelde. “Dit is een goed voorbeeld van een situatie waarin de sociale kosten om te stoppen van Brazilië hoger zijn dan die van de wereld. Een optie om dit recht te trekken is om dit verschil te compenseren, dus wanneer er geld vanuit de rest van de wereld naar Brazilië gaat.”

“En wat vindt u ervan als gezegd wordt dat de mens helemaal geen invloed op het klimaat heeft?”, klinkt het vanuit de zaal. Hansen: “Scepsis is heel belangrijk in de wetenschap. Ik sta ervoor open om die opties mee te nemen in de discussie. Leg het maar op tafel.”

Auteur: Yuri Meesen

 Foto: Enrique via Pixabay

Tags: klimaatverandering,nobelprijswinnaar,economie,PES,onzekerheid

Reacties

Maurice Evers

Goed te horen dat Hansen scepsis heel belangrijk vindt in de wetenschap en de optie dat de mens helemaal geen invloed op het klimaat heeft mee wil nemen in de discussie. Om met de woorden van de overleden Michael Crichton te spreken: Als het consensus is, is het geen wetenschap. En als het wetenschap is, is het geen consensus. Consensus is geen valide wetenschappelijke term, het is een politieke term die niet op feiten maar overeenstemming is gebaseerd. Wetenschap daarentegen is wel op feiten gebaseerd.
In de geschiedenis van de wetenschap zijn briljante wetenschappers vaak tegengewerkt door foutieve consensus van andere wetenschappers. Bijvoorbeeld Einstein’s relativiteitstheorie werd kort naar verschijning in een boek met de titel ‘100 Authors Against Einstein’ afgewezen door gevestigde en gerenommeerde wetenschappers uit die tijd. Einstein’s humorvolle reactie was: “als ik het fout zou hebben, dan zou één auteur ook al voldoende zijn geweest”.
Het gaat in de wetenschap niet om de kwantiteit van de argumenterenden, maar om de kwaliteit van het argument. Als de discussie over klimaatverandering begint met het argument van 97% consensus, kun je maar beter een gezellig café gaan opzoeken voor dit soort borrelpraat. Collectieve hysterie is immers ook consensus.

Voorbeelden van hoe lastig het is om als serieuze en sceptische wetenschapper niet als ‘ontkenner’ aan de kant te worden geschoven door alarmisten zijn o.a. te vinden in het nieuwste en zeer lezenswaardige boek van Greenpeace medeoprichter Patrick Moore, Fake Invisible Catastrophes and Threats of Doom. Daarin zijn voldoende argumenten te vinden om op tafel te leggen voor een goede inhoudelijke discussie. Maar dan moet je als wetenschapper wel de moed en het lef hiervoor hebben. Velen die het geprobeerd hebben, hebben het immers met het einde van hun academische loopbaan moeten bekopen. Enkele voorbeelden komen in het boek uitgebreid aan de orde. Helaas is de discussie ontaard in een moddergevecht, de wetenschap onwaardig. Hopelijk kan Hansen enige waardigheid in dit debat terug brengen.

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.