Jana Schröder ontmoette Henry, die nu 10 jaar oud is, in het dierenasiel waar ze vrijwilligerswerk deed. Hij werd gevonden op straat in Hongarije. "Henry is oud, heeft dementie en moeite met horen. Maar toen ik dag na dag zag dat niemand hem wilde, brak mijn hart. Ik moest hem in huis nemen. Ik wist dat we voor elkaar gemaakt waren", zegt de Oostenrijkse student.
Een deel van Schröders dagelijks leven bestaat uit Henry (bijna) overal mee naartoe te nemen. Een probleem bij UCM? Helemaal niet. "Mijn studieadviseur vertelde me in ons eerste gesprek dat honden zijn toegestaan op UCM (gebouwbeheerders beslissen hierover, er is geen algemene UM-regel, red.). En er lopen er al heel wat rond."
Toch checkt Schröder in de eerste onderwijsgroep van een nieuw blok altijd even bij haar studiegenoten of het goed is. "Iedereen waardeert Henry eigenlijk wel. Sommige docenten maken foto's om aan hun kinderen te laten zien, vooral als hij tijdens presentaties uitgedost is met zijn vlinderdas. Eén docent verplaatste de les zelfs naar het park, zodat Henry in de natuur kon zijn. Het is echt lief." Toch zijn er ook een paar incidenten geweest: "Mensen proberen Henry vaak te aaien, maar daar houdt hij niet van. Hij is een oude man, hij wil gewoon met rust gelaten worden. Enkelen werden boos en vroegen 'wat heeft het voor zin om de hond mee te nemen als ik hem niet mag aaien?' Maar hij is niet op aarde om mensen een plezier te doen. Hij wil gewoon er zijn.”
Schröders liefde voor Henry blijkt niet alleen uit de grote hoeveelheid speelgoed die de hond bezit of hoeveel ze over hem praat, maar ook op meer onconventionele manieren, zoals zijn maaltijdplan. "Hij is heel gevoelig. Ik runde vroeger een restaurant met een vriend en mis het koken heel erg. Dus combineer ik beide en kook voor Henry en mijzelf meestal twee keer per dag. Hij eet zelden normaal hondenvoer." Op het menu staat alles van aardappelpuree tot groenten en zoete aardappelen - voedsel dat zowel mens als hond lekker vinden.
Het is veel werk, vooral als je het combineert met studeren. Heeft ze er ooit spijt van dat ze Henry in huis heeft genomen? "Als je een hond wil, moet je de verantwoordelijkheid aankunnen. Je hebt een vangnet nodig, op zijn minst wat spaargeld of ouders op wie je kunt terugvallen als er echt een probleem is. Een hond is duur. Als je daar rekening mee kunt houden, is het geweldig. Henry geeft me elke dag vreugde, hij is een ware verrijking. Ik zou het zo weer doen. Ik heb er nooit spijt van gehad.”
Een van de manieren waarop hij haar gelukkig maakt, is door simpelweg aanwezig te zijn. "Ik woon een paar meter van een bar die tot diep in de nacht open blijft, en het glas van de ramen is dun. Het is hier echt luidruchtig. Bovendien ben ik omringd door verschillende coffeeshops. Henry houdt me 's nachts gezelschap, ik voel me minder alleen en meer op mijn gemak. Dat waardeer ik zeer."
Uiteindelijk weet niemand hoe lang Henry Schröder, oud als hij is, nog zal kunnen vergezellen. "Wat voor mij belangrijk is, is dat ik hem nog een paar goede, laatste jaren kan geven. Zodat hij tenminste dit laatste deel van zijn leven gelukkig is, terwijl alles daarvoor alleen maar moeilijk en verdrietig was. Dat is wat ik het liefste voor hem wil."
Simon Wirtz