Hoge nood
“Ik moet plassen.” Ouders met kleine kinderen weten dat die opmerking áltijd komt op ongelegen momenten. Als je net weg wil rijden uit de parkeergarage of als je een kwartier geleden de HEMA hebt verlaten waar ze wel een (betaald) toilet hebben. De Hoge Nood app, waar ook de gemeente Maastricht lid van is, biedt uitkomst. Afhankelijk van waar je je bevindt in de stad, verschijnt er een lijst met de dichtstbijzijnde openbare toiletlocaties, inclusief recensies, openingstijden en prijzen. Voor niets gaat de zon op, hoewel, soms is het bezoekje gratis (meestal in horecagelegenheden), soms 50 cent, een enkele keer 1 euro. De HEMA staat erbij, net als de Bijenkorf, McDonalds en Boekhandel Dominicanen. Q-park Vrijthof heeft ook een toilet. Dat is onlangs gerenoveerd, zo liet de gemeente voor de kerst weten aan haar raadsleden in een brief over openbare toiletten. Daarnaast is er met vijf horecazaken, tussen het station en het Vrijthof, een convenant afgesloten: Coffeelovers Plein 1992, café Forum, De Poshoorn, ’T Piepenhoes en Pieke Potloed. Zij zetten hun toiletdeuren ook open voor niet-gasten. Ouders blij, kind blij, mensen met een zwakke blaas blij, gemeente blij.
Studenten sleutelen aan auto’s
Bij een vereniging voor autoliefhebbers zullen de meeste mensen niet direct aan studenten denken. Toch bestaat die in Eindhoven: E.S.A.V. de Beunbazen heeft inmiddels 130 leden, schrijft zusterblad Cursor. De loods waarin ze aan hun auto’s – van roestige Volkswagen Polo’s tot echte oldtimers – sleutelen werd gevonden toen een lid tegen een boom reed en zijn wagen daar mocht repareren. Met behulp van een sponsoractie en een verhoogde contributie wist de vereniging de huur bij elkaar te sprokkelen.
Hoewel ze nu dus toegang hebben tot een werkplaats – er staat zelfs een brug die leden mogen gebruiken – is een eigen auto bezitten nog steeds een dure hobby voor de studenten. Lid Harold List, trotse eigenaar van een Volkswagen Kever 1303S uit 1973 (genaamd Marvin), drinkt bijna nooit om kosten te besparen en werkt twee dagen in de week in een automaterialenzaak, waar hij onderdelen voor de inkoopprijs mag kopen. Allemaal voor zijn ‘baby’. “Hij heeft me door veel dingen heen geholpen, zoals de moeilijke periode na de scheiding van mijn ouders. De auto heeft me ook nieuwe vrienden opgeleverd. En ik krijg alleen maar duimpjes op straat. Nee, ik zal deze auto nooit verkopen.”
Co-auteur dankzij ontdekken fout
De gemiddelde student zal heus wel eens iets buiten de verplichte leeslijst lezen, maar in je vrije tijd databanken en journals doorspitten? Dat doen er niet veel. De Amsterdamse student kunstmatige intelligentie Paul Lodder wel én hij ging nog een stapje verder. Hij besloot de resultaten van een onderzoek naar wat er in de hersenen gebeurt bij het gebruik van de psychedelische drug LSD te reproduceren.
Alleen – dat lukte niet. Lodder liet het hersensimulatiemodel dat de onderzoekers hadden gebruikt opnieuw uitrekenen wat het effect is van LSD op ‘chaos in de hersenen’, ook wel entropie genoemd. LSD zorgde voor minder entropie in de hersenen in Lodders resultaten. Precies het tegenovergestelde van wat het artikel vermeldde. De Chileense hoofdonderzoeker Rubén Herzog gaf hem daarop de oorspronkelijke code en “toen zag ik dat er een typefout stond in de formule die de entropie moest berekenen. Daardoor klopte het niet meer”, vertelt Lodder aan zusterblad Folia.
Herzog reageerde “ontzettend academisch integer”. Hij liet de fout rechtzetten en bood Lodder aan om co-auteur te worden van een nieuw artikel naar dit onderwerp. Toch is zijn ontdekking reden tot zorg, vindt de student. “Als ik deze fout nu toevallig vind, hoeveel onderzoek is er dan waarvan de resultaten niet kunnen worden gereproduceerd?” Hij pleit ervoor om in de computerwetenschappen de code altijd mee te leveren met het artikel, iets wat nu nog niet vaak gebeurt. Het reproduceren van de resultaten wordt daarmee gemakkelijker en fouten kunnen eerder opgespoord worden.