Daar stonden we dan, voor de Sint-Janskerk. Een stuk of zeventig afstuderende UCM-studenten, waaronder ik. Ik had vooraf niet zo veel zin in de afstudeerceremonie, gek genoeg. Ik was nog bij aan het komen van een weekje griep en droomde steeds dat ik zou struikelen bij het aannemen van mijn diploma. Eenmaal op weg naar de kerk werd het beter. Voor de ingang keek ik om me heen, naar mijn vrienden achter me. Mijn familie wachtte in de kerk. Het mocht dan wel een grijze dag zijn, maar vandaag was Maastricht ontzettend mooi.
Misschien was ik zo veel bezig geweest met afstuderen, met vooruit kijken, dat ik de diploma-uitreiking een beetje uit het zicht was verloren. Om eerlijk te zijn was ik niet meer zo vaak op het UCM de afgelopen tijd, want ik had daar geen verplichtingen meer. Ik hoefde alleen nog maar naar mijn scriptiedeadlines toe te werken. En hoewel het heel fijn is om je tijd in te delen zoals je wilt, betekende dat ook dat het community-gevoel - waar UCM zichzelf om prijst - voor mij een beetje wegviel. Als je deel uitmaakt van een groep moet je daar natuurlijk wel je gezicht laten zien.
Blijkbaar was daar voor mij een afstudeerceremonie voor nodig. De speeches gingen over de verwachte onderwerpen: de decaan had het over een nieuwe start, de valedictorians (de beste studenten van mijn lichting) benoemden hoe het voortdurende kiezen van vakken bij een open curriculum helpt bij het maken van keuzes voor de toekomst. Ik moet dat nog ervaren: binnenkort ga ik naar open dagen voor masters. Ik heb er wel vertrouwen in.
Zonder te struikelen kreeg ik mijn diploma. Toen was er muziek: drie studenten speelden Slipping through my fingers van ABBA. Inderdaad, dacht ik, ik zal elke minuut proberen te onthouden.
Puck Füsers, net afgestudeerd aan het University College Maastricht