Ik sta aan tafel twaalf om een Italiaanse rode wijn in te schenken die – zo heb ik me laten vertellen – perfect bij het hoofdgerecht past. Ik heb eigenlijk niet zo veel verstand van wijnen, maar ik ken de taal die ik moet gebruiken om dat niet op te laten vallen: de wijn is vol genoeg om bij de rode wijnsaus aan te sluiten, maar niet zó vol dat het de kalfslende overstemt. Ik voel me weer achttien, want dat was de laatste keer dat ik in dit restaurant werkte. Zoveel handelingen zijn nog ergens opgeslagen in mijn lichaamsgeheugen: het balanceren van de borden, de manier waarop mijn stem automatisch een beetje hoger wordt wanneer ik klanten aanspreek.
Ik ben weer terug om wat bij te verdienen nu ik mijn bachelordiploma op zak heb en pas in september aan een nieuwe studie begin. Wat er wel is veranderd: bijna niemand van de collega’s met wie ik toen werkte, is er nog. Het personeelsverloop is hoog in de horeca, dat is bekend, maar dat weten of het zelf ervaren zijn twee verschillende dingen. Afgelopen weekend kwamen er een paar mensen van de ‘oude garde’ terug om bij te springen en het was mooi om te zien dat we nog op elkaar ingespeeld zijn. Met de collega’s die ik niet zo goed ken, komt dat nog, maar soms betekent dat gestuntel en miscommunicatie: ik vraag wat de gasten willen drinken bij een tafel die nét heeft besteld, een andere tafel moet iets langer wachten op hun radlers omdat er een bestelbonnetje verdwenen is.
Toch is het fijn om in een team te werken waar je niet per se op dezelfde manier met elkaar omgaat. Net zoals elke tafel een andere wijze van bediening fijn vindt – de een wil het liefst zoveel mogelijk met rust gelaten worden, de ander heeft over elk gerecht een vraag – moet je met elke collega anders communiceren. Sommigen houden van details, willen bijvoorbeeld alle ingrediënten van een gerecht weten, terwijl anderen zich vooral richten op snel serveren. Bij mijn andere baan (bij een consultancybedrijf) is dat ook wel het geval, maar de gevolgen zijn minder direct zichtbaar dan wanneer een tafel wel of niet op het juiste moment brood krijgt. Er is geen betere plek om mensenkennis op te doen dan in de horeca, denk ik.
Als ik even later aan de mensen van tafel twaalf vraag of alles naar wens is, bestellen ze een extra glaasje wijn omdat het zo goed smaakte. Ik moet er nog even inkomen, maar zij zijn tevreden. Daar gaat het om. Het is hard werken, maar ik was zeker niet vergeten hoe leuk het kan zijn.
Puck Füsers