De stemming was bedrukt, een kleine drie weken geleden tijdens de maandagvergadering. We hadden een dag eerder gehoord dat de jongste zoon (10) van collega WD plotseling ernstig ziek was en van het MUMC naar de IC van het Radboud ziekenhuis in Nijmegen was overgebracht. De artsen hadden hun vermoedens, maar wisten nog niet wat hem scheelde.
Het waren bange uren en dagen voor WD en haar gezin in het Nijmeegse Ronald McDonaldhuis. Wij, haar collega’s, waren stil, en beseften opnieuw hoe kwetsbaar het leven is, en wat uiteindelijk echt belangrijk is. En dat is niet Observant, niet de universiteit, niet geld, status of wat dan ook.
Al vrij snel werd duidelijk dat het om een zeer zeldzame aandoening gaat waar voor gelukkig een medicijn bestaat. De berichtjes vanuit Nijmegen dat hij stapje voor stapje vooruit ging, werden hier met gejuich ontvangen. Toen bleek dat hij afgelopen weekend weer naar huis mocht, ook al is de weg nog lang, konden we alleen maar blij zijn.
Intussen ging het werk hier door. Er waren interviewafspraken, er was nieuws, op woensdag moest de papieren krant naar de drukker, onze studenten leverden artikelen aan die we nakeken, we schreven kleine en grote verhalen, columns moesten langs de eindredactie, en er werd een afscheidslunch en cadeautje voor collega YM geregeld.
Vorige week, toen ik de planning voor de korte en de lange termijn bijwerkte, kreeg ik het toch een beetje benauwd. Hoe moest dit na carnaval? YM vertrokken naar de Limburger, voorlopig nog onzekerheid over WD. Een snelle rekensom leerde dat we wel heel krap kwamen te zitten. Met een beetje pech twee journalisten minder, terwijl we de komende tijd naast het normale werk ook sollicitatiebrieven moeten lezen en gesprekken plannen. Gelukkig zijn er wat tijdelijke oplossingen, maar dan nog is de druk op de vaste club groot.
Het laatste wat je wilt, is dat mensen zich over de kop werken. En dus kijken we nu nog kritischer dan voorheen wat we wel en niet kunnen verslaan. En verschijnt er de eerste donderdag van maart (net als in de carnavalsweek, maar dat was gepland) geen papieren krant. We zijn dan alleen online. Dat geeft lucht. En tijd. Voor zoonlief om weer een paar stapjes voorwaarts te zetten, voor ons om alvast wat vooruit te schrijven.