Na een introductie van het thema tijdens de eerste lezing, staat iedere keer een land of regio centraal. “We hebben plekken gekozen waar film een rol speelt in de emancipatie, in het onderzoeken en ontwikkelen van de eigen identiteit”, zegt Strating. Via fragmenten maakt het publiek kennis met “een ander perspectief. In West-Europa is de Amerikaanse cinema heel dominant, maar er is zoveel meer dan Hollywood. Nigeria is bijvoorbeeld een heel groot productieland. Die films worden voor de regio gemaakt, wij krijgen alleen soms een arthouse film te zien, speciaal voor de Europese markt.”
Tijdens de lezingen komen juist de fragmenten aan bod die nog niet eerder in Europa op het grote doek verschenen. “Het is een andere beeldtaal dan die wij gewend zijn. Er wordt bijvoorbeeld niet gerefereerd aan een Bijbelverhaal, maar aan een Inca-verhaal. Voor mensen in Centraal Amerika is dat bekende kost, zij weten dan meteen wat er bedoeld wordt, wij niet. Ook wordt de Europese blik ter discussie gesteld, wordt er de draak gestoken met Europa. Zoals in een film over een Senegalese vrouw in Frankrijk. Dat is een heel Afrikaanse film, die haar perspectief laat zien.”
De sprekers zijn filmmakers of filmdocenten met een sterke band met het gebied waar de lezing over gaat. “Omdat ze er vandaan komen of er veel hebben gereisd en gewerkt. Persoonlijke ervaringen toevoegen aan een lezing is tegenwoordig heel hip, maar ik denk dat het in dit geval ook cruciaal is. Deze insiders information is nodig om te weten hoe je naar deze filmfragmenten moet kijken, welke politieke snaar ze raken.”