Een toevalstreffer was het, dat Mirthe Bosch afgelopen zomer kon intrekken in deze studio. Via via kende ze een student in Maastricht. “Mijn ouders zeiden dat ik haar moest appen. Misschien had ze wel de gouden tip.” Het resultaat bleek beter dan een tip. “Zij ging in augustus vertrekken. Ik kon haar studio overnemen.”
Het werd dus niet “met een paar meiden samenwonen” in een studentenhuis, waar ze vanuit was gegaan. “Niet dat ik dat erg vind. Ik houd graag alles schoon, wat in een studentenhuis toch lastiger gaat. En natuurlijk is dat samenwonen gezellig, maar ik vind het ook fijn om af en toe in mijn eentje te zijn, om me na een drukke dag even terug te trekken. Al was dat wel wennen in het begin. Thuis bij mijn ouders, in het Noord-Brabantse Uden, is het namelijk altijd druk. Ik heb twee oudere zussen en er is vaak bezoek. ”
Aan de zijlijn
Haar studio is onderdeel van The Masters, een initiatief dat zich richt op jongeren die “aan de zijlijn van de samenleving” staan en (nog) niet geheel zelfstandig kunnen of willen wonen. In het complex wonen zij tussen studenten in. “Wij ondersteunen hen, als ze daar behoefte aan hebben. Ze kunnen bijvoorbeeld even aankloppen als ze een boodschap zijn vergeten of iets willen lenen. Daarnaast hebben we een groepsapp en een maandelijkse bijeenkomst, waar bewoners kunnen aangeven als ze ergens mee zitten.”
Toch is er weinig verschil met andere woningen, meent Bosch. “Zorgverleners nemen de meeste taken op zich. Voor studenten zijn er weinig verplichtingen, er wordt met name verwacht de je openstaat voor contact. Maar eigenlijk is dat er niet ontzettend veel, vaak blijft het bij een praatje op de gang. Al is dat misschien ook juist goed. We moeten deze jongeren niet als ‘minder’ zien, het is geen hulphuis. Als je het contact gaat forceren, werkt het misschien niet.”
Iets terugdoen
Op de benedenverdieping van het complex bevindt zich nog een ander ‘goed doel’: Vorkje Prikken. Hier kunnen Maastrichtenaren die het minder breed hebben voor een paar euro een driegangendiner nuttigen. Allemaal georganiseerd door vrijwilligers. Onlangs was Bosch er daar zelf één van. Samen met studiegenoot Frederique Vossen en geneeskundestudent Sophia Jonkheid hielp ze een avondje in de keuken, bediening en afwas. “Aangemoedigd door Femmes-Tastiques, het onafhankelijk damesdispuut waar we ons in januari ingeschreven hebben. Ons inzetten voor een goed doel was een van de dingen die we als aspirantleden moesten doen. Ik loop hier vaak langs, mag zelfs mee-eten, dus dit leek mij een mooie plek.”
Het avondje vrijwilligerswerk beviel goed. “Misschien gaan we dit in de toekomst wel vaker doen, als ons ‘lichtingsdingetje’. Je ontmoet veel andere generaties, die je normaal niet zou spreken. Daar leer je best veel van, het zijn interessante mensen. Daarnaast zijn we alle drie nieuw in Maastricht. Dit is een leuke manier om iets terug te doen voor de stad. Eigenlijk is het iets wat meer studenten zouden moeten doen.”
Dementie
Vroeger was het pand een school, op de plek van de studio bevond zich een klaslokaal. Dat is nog te merken aan de hoge plafonds en ramen. “Fijn, want dat zorgt voor veel licht.” Plus voor een mooi uitzicht op de Sint Jan en de Sint Servaas. En op haar werkplek: een verzorgingstehuis even verderop. Daar werkt ze een keer per week met ouderen met dementie. “We proberen hen een zinvolle invulling van de dag te bezorgen. Leuk, want het is dankbaar werk en geen dag is hetzelfde.”
In de weekenden doet ze hetzelfde, maar dan in een verzorgingstehuis in de buurt van haar ouders. “Daar kwam ik tijdens mijn middelbareschooltijd per toeval terecht. Ik wilde wat bijverdienen en vroeg of ik er kon poetsen. Dat ging niet, maar ze zochten wel nog iemand voor ‘in de huiskamer’.” Uiteindelijk bleek dat ook grote invloed te hebben op haar studiekeuze. “Ik zag mensen vreemde dingen doen en vroeg me af: ‘Wat gebeurt er precies in hun lichaam?’ Dat leidde me naar biomedische wetenschappen, waar je ziektes probeert te begrijpen.”
Iets minder wetenschappelijk zijn de schaaltjes met edelstenen die in haar boekenkast staan. “Dat is misschien wat zweverig”, lacht Bosch. “Ik verzamel ze al een tijdje. Omdat ze mooi uitzien, maar ik vind ook de spirituele betekenis interessant. Ik heb er altijd wel een paar bij me.”