“Was het moeilijk voor je, het geluid aanpassen?” vraagt een man als ik zijn drankje kom brengen. Hij is net in het restaurant gaan zitten en heeft een tafel uitgekozen, direct naast de geluidsbox. Of ik de muziek wat zachter kon zetten? Ja, natuurlijk, zei ik. Toen ik terugkwam was het nog niet zacht genoeg, vond hij, maar: “Jij bent jong, je hebt gewoon al gehoorbeschadiging.” Toen ik het geluid nóg zachter zette, draaide mijn baas de volumeknop weer omhoog. Er zaten nog meer mensen, die wilden wel muziek horen. Ik bood die ene klant een andere tafel aan.
In de bediening werken is meestal leuk. Ik ontmoet veel mensen die ik gewoonlijk niet zou spreken, en ik hoor over hun vakanties, hun lievelingseten, hun huisdieren. Tegelijkertijd liggen de rollen in zo’n restaurant behoorlijk vast: ik ben er om hen te bedienen. Dat betekent dat er elke dag wel een paar mensen – meestal mannen – met hun vingers knippen, juffrouw of meisje roepen of verwachten dat ik mijn excuses aanbied, ook wanneer ik zelf niets fout hebt gedaan. Hoeveel daarvan moet ik accepteren? Hoe zorg ik ervoor dat ik zelf ook een leuke avond heb?
“Je zou eigenlijk een mooi blond meisje moeten zijn, als je ons zo’n lekker gouden biertje komt brengen”, zegt een man op het terras. Hahahaha, zeg ik. Ik zei het, want echt lachen was het niet. Iedere keer dat ik meega in zo’n opmerking, de toon van mijn stem verhoog of een drankje aanbied aan een klant die twee tellen eerder mijn collega bitchy noemde, voel ik mijn principes op de achtergrond protesteren. Maar in discussie gaan doe ik ook niet – waarom? Ben ik dan niet klantvriendelijk? Onsportief? Te woke? Laat maar gaan, denk ik dan. Een echte wereldverbeteraar ben ik nog niet. Maar ik besluit in ieder geval niet meer te lachen wanneer ik de grap niet grappig vind.
Puck Füsers, net afgestudeerd aan het UCM