Elke week bel ik met mijn baas. Ik werk parttime bij een consultancybedrijf voor saloneigenaren in de kappers- en beautybranche. Ik schrijf de teksten voor de meeste e-mails en de website, maar bijvoorbeeld ook voor sociale media. Omdat mijn collega’s en ik allemaal flexibel werken, en vaak vanuit thuis aan de slag gaan (het kantoor is in Culemborg, dus voor mij niet op een steenworp afstand) zijn die wekelijkse telefoontjes belangrijk om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt binnen het bedrijf.
Tijdens ons vorige gesprek zei mijn baas enthousiast: “Ik had laatst even snel een tekst voor Instagram nodig, dus ik heb het maar even door ChatGPT laten doen. Echt super handig!” Ik schrok een beetje, want wat als ik plotseling vervangbaar ben? Bij het eerdere nieuws over de opkomst van artificiële intelligentie had ik me weinig zorgen gemaakt, want het voelde nogal futuristisch allemaal – gingen we daar echt iets mee doen? Een beetje naïef van mij, want het wordt wel degelijk overal gebruikt.
“Gelukkig heb ik mijn gedichten nog”, dacht ik. Artistieke teksten kun je niet zo makkelijk namaken, toch? Maar toevallig opende ik deze week de nieuwste editie van De Revisor (een literair tijdschrift) met daarin een gedichtenreeks van Arno van Vlierberghe. Of ja, onder toeziend oog van Arno van Vlierberghe, want de tekst zelf was afkomstig van ChatGPT.
Toen ik het telefoontje met mijn baas afrondde, zei ze: ”Die teksten van ChatGPT zijn nog niet helemaal goed genoeg.” Ik kon weer rustig ademen: voor nu ben ik veilig. Deze column blijf ik ook zelf schrijven – de redactie van de Observant is volgens mij gelukkiger met een stuk dat door een écht persoon geschreven is dan door een AI-chatbot. Al kan die chatbot misschien goed doen alsof.