Het is voor iederéén belangrijk om gerepresenteerd te zijn in de raden, vindt Raymond Luja, hoogleraar rechtsvergelijkend belastingrecht en kandidaat voor de universiteitsraad. “Dus voor het wetenschappelijk personeel zijn ook promovendi en universitair (hoofd)docenten belangrijk. Je zit allemaal in een andere fase van je carrière, hebt een ander perspectief, loopt tegen andere dingen aan.”
Dat je je ooit verkiesbaar stelt voor een raad, vindt Luja “erbij horen. Je leert er veel van, ziet de zaken die op een ander universitair niveau spelen. Daar heb je binnen de vakgroep vaak geen weet van. Ik vind het ook altijd interessant om te zien hoe de faculteiten van elkaar verschillen.” Op dat punt wil hijzelf het verschil te maken. “Als ik een regel zie die niet op iedere faculteit hetzelfde zal uitpakken, dan hoop ik ervoor te zorgen dat er een uitzondering wordt gemaakt. Zo haal je de scherpe randjes eraf, maak je het leven wat makkelijker voor je collega’s.”
Breed beeld
“Een collega vroeg aan me: waarom stel jij je niet kandidaat”, vertelt Luc van Loon, hoogleraar Fysiologie van Inspanning en voeding. “Juist omdat er vaak geen vertegenwoordiging vanuit de hele breedte – van PhD tot hoogleraar – is.” Van Loon besloot op de lijst voor de universiteitsraad te gaan staan. “Als hoogleraar heb je alle fases meegemaakt: student, PhD, post-doc, universitair docent en universitair hoofddocent. Daardoor heb je een goed beeld van de voor- en nadelen van die posities. Ik denk dat dat een meerwaarde kan zijn.”
Wat hij verder kan bijdragen “moet je me over twee jaar nog maar eens vragen, als ik tenminste daadwerkelijk in de raad ben gekomen. Ik zit er in ieder geval niet voor mijn cv, het maakt niet echt meer uit wat daar nog bij komt.” Of een hoogleraar ook meer gewicht in de schaal kan leggen, daar heeft Van Loon “geen flauw idee van, daarvoor moet ik eerst zelf meemaken hoe de raad functioneert.” Maar hij verwacht het niet. “Ik heb gelukkig niet de illusie dat je als hoogleraar meer in de melk te brokkelen zou moeten hebben dan een ander lid.”
Hoe het werkt
Melissa Siegel, hoogleraar Migration Studies, denkt dat hoogleraren niet alleen een goed idee hebben van alle carrièrestappen in de academische wereld (ze hebben ze immers zelf doorlopen), maar ook beter weten hoe het werkt binnen een universiteit. “Ze kennen de geschiedenis van bepaalde afspraken, kennen de afwegingen én de beperkingen waarmee het bestuur te maken had. Het is makkelijk om de problemen te zien, maar oplossingen vinden is een ander verhaal. Daarvoor moet je ook weten waaróm die problemen zijn ontstaan.”
In een democratisch gekozen orgaan moet iemands functie geen rol spelen; iedereen moet serieus genomen worden, vindt Siegel. “Maar als je hier langer rondloopt, heb je natuurlijk wel meer gelegenheid gehad om een reputatie op te bouwen. Ik kan me voorstellen dat dat soms meespeelt, dat iemands mening zwaarder weegt omdat je diegene al langer kent.”
Als ze weer in de U-raad, waar ze eerder al vier jaar in zat, wordt gekozen, wil Siegel zich vooral hard maken voor de internationale UM-gemeenschap. “Ik kom zelf uit de Verenigde Staten, ben internationaal student geweest en heb later ook bij verschillende universiteiten in verschillende landen gewerkt. Ons perspectief en onze problemen zijn vaak toch net wat anders dan die van Nederlandse medewerkers, vooral als je uit een non-EU land komt.”