De zomervakanties in Turkije duren lang. Mistikoğlu en haar tweelingzus brachten die grotendeels door op de iPad. Zonde, dachten hun ouders en stuurden ze naar de lokale zeilschool. Die hadden een kinderklasje en op deze manier was het tweetal buiten en actief bezig. Een schot in de roos: vijf jaar lang racete Mistikoğlu verschillende races in een optimist, een kleine eenpersoons zeilboot van dertig kilo. In Turkije, maar ook in Italië en Griekenland. Elk weekend spendeerde ze uren op het water.
Op haar veertiende werd ze langzaam te groot en ging ze naar een grotere boot, waar ze ook moest gaan samenwerken met een team. “De boot veranderde, maar alle principes van het zeilen zijn in elke boot hetzelfde. Wat ik die beginjaren in de optimist leerde, dat pas ik vandaag de dag nog altijd toe. En aan meer mensen in de boot wen je snel.”
Haar laatste twee jaren in Turkije zeilde ze in Istanbul. “In de zomermaanden vloog ik die kant uit om aan zo veel mogelijk races mee te doen.” Een dure hobby, zo lijkt het, maar het team betaalde de races en de boot. “Ik hoefde alleen voor mijn reis en het verblijf te betalen. Daar hebben mijn ouders veel mee geholpen.”
Zeil-CV
Toen er een studiekeuze gemaakt moest worden, speelde het zeilen een kleine rol, vertelt ze. “Zeilen is mijn passie, maar ik wil er niet mijn werk van maken. Dat kan wel, maar dan heb je altijd een ondersteunende rol. Botenonderhoud bijvoorbeeld en dat wil ik niet. Ik zag dat Maastricht een zeilvereniging had en dat was voor mij genoeg.” Het liefst wordt ze psycholoog, dus ze ging voor de studie.
Twee jaar zeilde ze fanatiek bij Lagakari, de Maastrichtse studentenzeilvereniging. In 2021/2022 was ze zelfs voorzitter. Vooral tijdens corona was ze “heel veel” op het water te vinden. Deze ervaring kon allemaal op haar ‘zeil-CV’. Dat stuurde ze op naar een Italiaans zeilteam toen er op Instagram en advertentie voorbij kwam voor een wedstrijd die beroemd is in de zeilwereld: de ‘Ocean Globe Race’.
Ezgim Mistikoğlu (links) met de crew op de boot
Mistikoğlu: “Ze waren op zoek naar een crew om mee te doen aan de vijftigste editie van de race.” Die is extra speciaal, want ze gaan met dezelfde regels en hetzelfde materiaal als vijftig jaar geleden zeilen, legt ze uit. Dat betekent onder andere dat er geen moderne apparatuur (GPS en weerberichten) gebruikt mag worden en dat de locatie dus bepaald moet worden aan de hand van de sterren en de zon. Maar ook moet het (internationale) team voor 70 procent uit amateurs moet bestaan, waaronder tenminste een persoon jonger dan 24 en tenminste een vrouw. “Dat ben ik.”
De race bestaat uit vier ‘legs’, vertelt Mistikoğlu. “Van Europa naar Kaapstad, van Zuid-Afrika naar Nieuw-Zeeland en vervolgens via Uruguay terug naar Europa. Elke ‘leg’ duurt ongeveer twee maanden.
Sterrenhemel
Haar zeil-CV viel in de smaak en ze mocht als ‘auditie’ in twee dagen met het team van Italië naar Spanje varen. Ook dat ging goed, ze redde de uiteindelijke selectie. “Dat betekent dat ik een van de vier meiden ben in het team, maar nog niet dat ik tijdens de Ocean Globe Race aan boord mag.” Je moet het zien als een voetbalteam, legt ze uit. Dat is groter dan de elf mensen op het veld, de rest zit op de bank. Om te bepalen wie tijdens de grote race de zeilen mag hijsen, was er de grote generale repetitie: drie weken op de Atlantische oceaan.
Tijdens de reis van Kaapstad naar Rio de Janeiro
Afgelopen januari racete Mistikoğlu met het team van Kaapstad naar Rio de Janeiro. Hoe dat was? “Fantastisch”. Ze straalt als ze het zegt. “Het is geweldig om op open zee te zijn, om helemaal geen land om je heen te zien. Je voelt je heel erg vrij. Eng is het niet, omdat je weet dat er een paar heel ervaren zeilers meevaren.”
Hoe een dag op de boot eruit ziet? “Het is een grote boot van twintig meter met een keukentje, een bed voor iedereen, drie douches en drie toiletten. We hebben diensten van zes uur. In de uren dat het jouw beurt is voel je druk om te presteren. Het is een race en natuurlijk weet je dat je in de gaten gehouden wordt. Je wilt bij de selectie komen, dus je laat je van je beste kant zien.” In de tijd dat Mistikoğlu vrij was, sliep ze, genoot ze van de rust en de zonsondergang of -opkomst, de open sterrenhemel of luisterde ze muziek op haar telefoon. Iets wat niet meer mag als ze geselecteerd wordt voor de grote race. “Alleen cassettebandjes zijn toegestaan. Echt alles moet zoals het vijftig jaar geleden ging."
Moeder
De eerste week op de boot werd er vooral vlees en andere houdbare producten gegeten, zegt Mistikoğlu. “Ik had geluk, want zeven van de tien mensen aan boord waren Italianen. Die konden fantastisch koken.” De weken daarna aten ze vooral houdbare producten: pasta’s aardappelen, rijst, et cetera. Met zout water werd er gedoucht en afgewassen. “Alleen helemaal op het eind mocht er snel afgespoeld worden met zoet water.”
De boot van Mistikoğlu werd vierde in de race uiteindelijk. Een mooi resultaat. En zeeziekte of heimwee? Allemaal niet aan de orde, zegt ze. “Ik had gewild dat het nog langer duurde.” Ging dan echt alles van een leien dakje? “Een van de palen brak onderweg, maar we hadden een reserve, dus dat was snel opgelost. En een tijdje was het apparaat kapot om zoet water te maken van het zeewater, dat was even spannend, maar het werd snel gerepareerd. Ook was de zee wel eens ruw, maar er is geen seconde paniek geweest. We hadden heel veel ervaring aan boord. De leider van de crew is een legende in de zeilwereld.”
Het moeilijkste aan de reis was het gesprek met haar ouders vooraf. “Vooral mijn moeder vond het heel spannend dat ik zo lang onbereikbaar was. Ik heb het in stapjes verteld. Uiteindelijk is mijn moeder naar Rio gevlogen om me op te halen. We hebben er samen nog twee weken vakantie aan geplakt. We hebben de toeristische trekpleisters bezocht, een heel leuke vakantie.”
Tijdens de terugreis van Rio naar Kaapstad was het aan de andere twee dames van de selectie om te laten zien wat ze kunnen. Of Mistikoğlu uiteindelijk mee mag varen tijdens de legs van de Ocean Globe Race hoort ze later dit jaar.