Op 11 mei valt het doek voor mij bij de UM. Van 1986 tot 1992 en van 2000 tot deze week bestond mijn leven voor een aanzienlijk deel uit de UM. Met ups-and-downs, successen en mislukkingen, maar altijd vanuit de intrinsiek gemotiveerde wens het beste te doen. Hart voor de zaak dus. Loyaliteit stond op mijn ziel getatoeëerd, maar werd ook regelmatig op de proef gesteld. Vergelijk het met je kinderen: ze brengen het beste en het slechtste in je boven. Je houdt onvoorwaardelijk van ze, maar ik ben zelden zo boos geweest als op hen. Juist omdat ze je zo dierbaar zijn. Dat had ik met de UM.
Als trouwe lezer en fan van Observant vond ik het een grote eer om – alweer jaren geleden – gevraagd te worden columnist te worden. Mijn toenmalige leidinggevende drukte mij nog op het hart vooral niet over het werk te schrijven. Daar heb ik me in bijna al mijn columns aan gehouden.
De columns moesten altijd uiterlijk de maandag van de publicatieweek ingeleverd worden, dus het weekend was het beste schrijfmoment. Het gebeurde meer dan eens dat ik met een idee voor de column achter de laptop kroop maar ter plekke het roer omgooide. Soms door actualiteiten die mijn aandacht trokken, maar vaak door gebeurtenissen in mijn persoonlijk leven. De trouwe lezers van mijn columns zullen inmiddels wel ontdekt hebben dat er ‘thuis’ ook nog wel voldoende stof voor een sappig verhaal te vinden was.
Als het thema duidelijk was, rolde de tekst er vanzelf uit. Soms liet ik hem een nachtje ‘sudderen’, maar meestal ging die meteen naar Riki, de hoofdredacteur. Het kon me niet zozeer schelen wat de wereld ervan vond, als Riki maar tevreden was. Zij is de deskundige en mijn grote voorbeeld: eerlijk als goud en een vakvrouw van grote klasse.
Ik kreeg regelmatig reacties van lezers op mijn columns, op een sporadische uitzondering na lieve en complimenteuze. Die heb ik enorm gewaardeerd.
Het pensioen komt voor mij te vroeg, denk ik nu. Maar misschien bewijst de werkelijkheid mij het tegendeel. Mijn aller-, allerliefste partner (en ik heb er wat versleten), is serieus ziek en zit midden in een behandelingstraject. Het botst in mijn hoofd tussen de spreekwoordelijke geraniums en de eeuwige jachtvelden.
Veel dank aan mijn lezers, aan al mijn UM-collega’s door de jaren heen, en aan de redactie van Observant, die mij tot columnist verheven heeft. De ‘functie’ die ik misschien wel het meest ga missen.
Ellen Krijnen
(Bijna gepensioneerd) beleidsmedewerker onderwijs Academic Affairs