“Ik heb nu meer vrijheid, waardoor het plezier terug is”

“Ik heb nu meer vrijheid, waardoor het plezier terug is”

Op jezelf

05-06-2023 · Interview

Jasmina Kajtazović (21 jaar, Sloveens-Bosnisch), tweedejaars bachelorstudent Psychology, betaalt 340 euro per maand voor een kamer van 12 m2 in Heer.

“Schoenen uit, alsjeblieft”, klinkt het bij het betreden van de kamer van Jasmina Kajtazović. Een goed Oost-Europees gebruik, zegt ze lachend. “Toen ik hier net kwam, verbaasde het me dat Nederlanders dat niet doen. Je huis blijft schoner en het voelt fijn. In Slovenië en Bosnië doet iedereen het.”

Van die twee landen weet Kajtazović dan ook veel af. Haar ouders zijn Bosnisch, maar ze is zelf geboren en getogen in Slovenië. Haar vader emigreerde op zijn zeventiende naar het land voor werk, haar moeder volgde hem na de Bosnische Burgeroorlog in de jaren ’90. “Als mensen me vragen waar ik vandaan kom, vind ik dat lastig uit te leggen. Ik heb een Sloveens paspoort, maar helemaal Sloveens voel ik me niet. Liever noem ik mezelf Bosnisch, maar in dat land heb ik maar weinig tijd doorgebracht en bovendien spreek ik de taal niet zo goed als Sloveens – met mijn ouders spreek ik een mix tussen de twee talen. Wat dat betreft is het vervelend dat Nederlanders de Balkan vaak als één pot nat beschouwen. Terwijl er grote verschillen bestaan tussen de landen.”

Schotland

Twee jaar geleden verhuisde ze naar Maastricht. Al sinds haar tienerjaren wist ze dat ze in het buitenland wilde gaan studeren. “Dat leek mij een heel goede ervaring. Ik koos bewust voor een middelbare school die internationaal georiënteerd is, met veel les in het Engels.” In eerste instantie wilde ze naar Schotland, maar door de Brexit werd het uiteindelijk Maastricht. “Omdat psychologie hier goed aangeschreven staat. Bovendien kende ik via mijn school iemand die hier al studeerde. Zij kon me allerlei praktische tips geven voor de verhuizing.”

Op afstand – de bezichtiging verliep via een videoverbinding – vond ze al in juni een kamer. “Daar was ik erg blij mee. Zeker toen ik later zag dat veel andere studenten minder geluk hadden tijdens hun zoektocht. Van een vriendin van mijn middelbare school, die naar Groningen ging, hoorde ik dat ze met twintig anderen in een boerderij ver buiten de stad verbleef.”

Lekkend dak

Veel voorwaarden aan de kamer stelde ze niet, maar wel dat hij dicht bij haar faculteit in Randwyck moest liggen. “Zodat ik er te voet naartoe kan”, lacht ze. “Fietsen heb ik nooit leuk gevonden. Zeker sinds een schooltripje waarbij ik de langzaamste van de hele groep bleek en ook nog een paar keer viel.”

Een paar grote vlekken op het plafond herinneren aan een stroeve eerste periode in de woning. “Het dak werd vervangen, net in een tijd dat het ontzettend veel regende. Dat zorgde voor lekkages en schimmel in het huis.” Inmiddels is het euvel verholpen en woont ze er graag. Met haar twee huisgenoten (“er is ook nog een derde, maar dat is een groot mysterie: in twee jaar tijd heeft nog nooit iemand hem gezien, maar het licht brandt soms wel”) kan ze het goed vinden. “Zij komen uit Bulgarije. Onze culturen blijken verrassend veel overeenkomsten te hebben, van muziek tot traditionele gerechten en drankjes.”

Exposeren

De muren van de kamer zijn versierd met zelfgemaakte tekeningen en schilderijtjes, met name van gezichten. “Als kind hield ik niet zo van sporten, maar vond ik het leuk om creatief bezig te zijn. Het begon met het tekenen van gezichten van beroemdheden, je merkt meteen of het goed gelukt is.” Haar ouders waren onder de indruk van haar talent en pronkten ermee bij vrienden en familie. Voor verjaardagen moest ze als cadeau portretjes van hen tekenen. “Daardoor verloor ik wel motivatie. Ik kreeg vaak te horen dat het nog niet genoeg leek en ik opnieuw moest beginnen. Gelukkig heb ik nu de vrijheid om te tekenen wat ik wil, waardoor het plezier terug is.”

Onlangs exposeerde ze haar werk voor het eerst. Tijdens een benefietactie voor de slachtoffers van de aardbevingen in Turkije en Syrië hingen er een vijftal tekeningen in de Sustainability Hub. “Dat was erg spannend. Toen ik het toezegde, was nog niet alles af. Ik heb toen flink doorgewerkt. Dat was een fijne ervaring, een bevestiging dat het mij lukt om dit zelfstandig te doen. En de reacties waren ook heel positief.”

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: opjezelf,bosnië,slovenië,balkan,brexit,fietsen,kunst,tekenen,studenten

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.