“Ik wil niet de reden zijn dat we elkaar weer moeten missen”

“Ik wil niet de reden zijn dat we elkaar weer moeten missen”

Serie: studenten over hun toekomstplannen

12-09-2023 · Interview

Nadat Keara Froon voor haar master van Zuid-Afrika naar Maastricht verhuisde, volgden haar ouders hun dochter naar Nederland. Nu, recent afgestudeerd en op zoek naar een baan, staat zij voor een moeilijke beslissing: moet ze hen weer achterlaten?

Keara Froon (24) komt ontspannen over op deze zonnige woensdagochtend in het Stadspark. En dat is niet vreemd: ze heeft net haar masterbul Data Science for Decision Making behaald aan de Faculty of Science and Engineering. Een opleiding die, gezien de razendsnelle groei van digitale technologieën zoals AI, vrijwel garant staat voor een mooie toekomst.

Na bijna twee jaar in Maastricht te hebben gewoond, is Froon vol lof over de stad en de opleiding. Maar langer blijven, lijkt geen optie te zijn: “Maastricht is een fijne plek, maar uiteindelijk toch te klein voor mij. Ik heb altijd in grotere steden gewoond. Ik hou van dat gevoel van anonimiteit.” En dus reageert ze op vacatures in softwarebeheer bij adviesbureaus door heel Nederland. Ze kijkt ook over de grens, in Duitsland, maar verder dan dat wil ze niet kijken. Nog niet.

Dilemma

Waarom niet? Voornamelijk vanwege haar ouders, die hun leven in Zuid-Afrika hebben achtergelaten om hun dochter naar Nederland te volgen. Ze hebben net een huis in het noorden van het land gekocht. Froon wil hen niet nog een keer achterlaten. “Ze hebben zoveel voor me opgegeven toen ze hun huis en vrienden verlieten om dichter bij mij te komen wonen. We zijn nu gelukkig samen als gezin. Ik wil niet de reden zijn dat we elkaar weer moeten missen.” Maar tegelijkertijd is ze bang om kansen te laten liggen. Ze staat voor een dilemma.

Froons goede band met haar ouders is altijd belangrijk geweest in haar leven. Ze hecht vooral veel waarde aan de band met haar moeder. Die is erg sterk, mede door de heftige ervaringen die ze samen hebben meegemaakt toen Froon jong was.

Apartheid

Ze is geboren in Zuid-Afrika, net nadat de apartheid werd afgeschaft. Bijna vijftig jaar (1948-1990) lang hield de Zuid-Afrikaanse overheid witte mensen en mensen van kleur gescheiden. Ze leefden in aparte wijken, gingen naar aparte scholen en haalden hun boodschappen bij aparte winkels. De zwarte bevolking werd systematisch onderdrukt.

Als dochter van een Indiaas-Zuid-Afrikaanse moeder en een Nederlandse vader heeft Froon een lichtere huidskleur dan haar moeder. De twee kregen vaak te maken met discriminatie. In de tijd dat Froon geboren werd, was het niet langer verboden voor zwarte en witte mensen om te trouwen en kinderen te krijgen. Maar veel Zuid-Afrikanen waren daar nog niet aan gewend. “Het was soms zwaar. Ik werd vooral woest als mensen opmerkingen over mijn moeder maakten. Soms werden we aangestaard als we boodschappen deden. Of ze vroegen wie ze was – dan gingen ze er dus vanuit dat we niet moeder en dochter waren, omdat we verschillende huidskleuren hebben”, vertelt Froon. “Het heeft ons alleen maar closer gemaakt.”

Verhuizing

Toch was de verhuizing naar Maastricht niet de eerste keer dat de 24-jarige haar ouders achterliet. Froon groeit op in Johannesburg, maar volgt daarna een bachelor in wiskunde en statistiek (twee vakken waar ze altijd affiniteit mee heeft gehad) in Kaapstad, 1400 kilometer verderop. “Ik raakte uiteindelijk gewend aan de afstand, maar ik heb er wel moeite mee gehad. Ik kon niet zomaar even een trein pakken om ze een weekendje op te zoeken.”

De afstand heeft niet alleen maar negatieve kanten. In Kaapstad leert Froon om op zichzelf te wonen, zelf te koken en onafhankelijker te zijn. “Ook kreeg ik daar de kans om kunstzinnige dingen uit te proberen, zoals schilderen en ukelele spelen. Dat was niets voor mij, ik ben toch meer van het sporten en van de technologie. Maar ik kan wel zeggen dat ik daar echt volwassen ben geworden”, vertelt ze.

Toch loopt ze na het behalen van haar bachelor vast. “Ik kon in Zuid-Afrika geen geschikte baan vinden. Er waren veel startups, maar niemand kon me een baan met doorgroeimogelijkheden bieden. Ik wil mezelf verder ontwikkelen.”

Europa

Froon verhuist terug naar Johannesburg met een papiertje op zak, maar zonder toekomstperspectief. Haar moeder overtuigt haar ervan dat ze weer de wereld in moet trekken, nog verder dit keer. “Op een nacht kon ik niet slapen. Ze kwam op de rand van mijn bed zitten en moedigde me aan om in Europa te gaan studeren. ‘Europa, dat is zo ver weg’, dacht ik. Het voelde als een heel andere wereld.” Hoewel Froon via haar vader de Nederlandse nationaliteit heeft, was ze nog nooit in Europa geweest. “Ik vond het een eng idee om weer zo ver weg te verhuizen, maar ik zag wel in dat ik het moest doen. Het was een gouden kans. Nu ben ik blij met de stap en dankbaar voor de onvoorwaardelijke steun van mijn ouders.”

Toekomstplannen

In deze nieuwe serie worden studenten geïnterviewd over hun toekomstplannen; hun verwachtingen, dilemma’s en angsten. In hoeverre speelt hun verleden een rol, en wat te denken van de grote maatschappelijke problemen, denk aan klimaatverandering, oorlog in Europa maar ook elders, politieke instabiliteit, groeiende armoede, enzovoort.

Auteur: Simon Wirtz

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: toekomstplannen,verwachtingen,dilemma's,zuid-afrika,fse

Reacties

Ahmed Backar

Very strange to still face patterns of Apartheid in a world that should not face it. also got confused by the her and him differences.

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.