Ooit waren we aan het dollen op de redactie: de snedige opmerkingen vlogen over en weer, ik werd uiteraard ook op de hak genomen en gaf uiteindelijk een collega uit pure balorigheid een schop onder zijn kont. Zachtjes en overduidelijk speels. We barstten in lachen uit en gingen na een tijdje weer over tot de orde van de dag.
Het is jaren geleden, inmiddels reken ik die toenmalige collega tot mijn goede vrienden. Het heeft onze relatie dus niet verstoord, integendeel. Maar ik denk nog wel eens aan die schop. Zoals deze week, nu ik het artikel van collega PD lees over het jaarverslag van de Maastrichtse vertrouwenspersoon voor studenten. Zij kreeg 66 meldingen van ongewenst gedrag binnen in 2022: van goedbedoelde maar verkeerd gevallen opmerkingen tot seksueel wangedrag.
Wereld
Die schop van mij was goedbedoeld, maar had ook fout kunnen vallen. Ik zou het nu ook niet meer doen, de wereld is veranderd en daarmee ik ook: ik ben me veel meer bewust van wat mijn ogenschijnlijk onschuldige gedrag bij een ander teweeg kan brengen. Daar houd ik rekening mee en ik zie dat ook bij mijn collega’s.
Deur open
Al ben ik soms overbezorgd, vinden sommigen, zoals laatst toen een mannelijke collega een artikel doornam met een van onze vrouwelijke studenten. Er was geen enkele kamer vrij en dus week hij uit naar ons kleine lay-out-hok waar iedere woensdag de papieren krant letterlijk in elkaar wordt gezet. Je kunt daar niet echt veel afstand houden, en na een minuut of wat schoot ik in de stress, denkend aan docenten die hun deur altijd open laten staan als ze in gesprek met een student(e) zijn. Dit om iedere verdenking voor te zijn en zich zo te wapenen tegen mogelijke klachten.
Lay-out-hok
De deur van ons lay-out-hok was dicht. Ik klopte en deed met een smoesje de deur open: was het niet te warm daarbinnen? Zal ik de deur open laten, vroeg ik. Twee verbaasde gezichten. Ze waren druk bezig met het verhaal en wilden hun werk in alle rust afmaken. Nee, het was niet te warm, het raam stond open, de deur mocht dicht.
Voorzichtig
Achteraf werd er in ons keukentje over mijn actie nagepraat: was ik te bang geworden? Of kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn met elkaar? We kwamen er niet uit. Maar toen onlangs diezelfde collega opnieuw een artikel met dezelfde student moest bespreken, heb ik mijn grote kamer voor een half uur afgestaan. Zelf zat ik in het kleine hok. Liever iets te voorzichtig, wat mij betreft.