Heb je weleens te maken gehad met pesten? Als slachtoffer, dader of getuige? Aan een tafeltje in de kantine van de bibliotheek zit de Duitse Clarissa (haar achternaam wil ze niet in de krant), eerstejaars masterstudent in Healthcare Policy, Innovation and Management. Nee, ze is nooit gepest en heeft ook nooit gepest. Althans, niet bewust. “Ja ik heb weleens meegelachen met vrienden die grappen over anderen maakten. Dat zou ik nu niet meer doen.” Op de middelbare school heeft ze wel gezien dat mensen gepest werden, omdat ze er ‘anders’ uitzagen. Op de universiteit lijkt dit niet het geval te zijn. “Ik heb het idee dat mensen meer roddelen, maar echt pesten niet. Als je ouder wordt, maken verschillen tussen mensen ook minder uit.”
Iets verderop zit de Pools-Duitse Tim Jendritza, masterstudent Digital Business and Economics. Ook hij werd nooit gepest en heeft het zelf niet gedaan. “Maar”, zegt hij, “ik heb mijn definitie van pesten door de jaren heen wel aangepast. Eerst dacht ik dat iets pesten was, als je iemand met opzet pijn doet. Nu denk ik dat het pesten is, als het slachtoffer dat zo ervaart. Je moet je woorden zorgvuldig kiezen, want sommige mensen zijn gevoeliger dan anderen.”
Buiten op een stoepje zit een tweedejaars studente European Law. De Kroatische wil liever ook niet met haar naam in de krant, maar vertelt openhartig over haar pestverleden. “Op de basisschool werd ik gepest. Ze riepen dingen naar me, omdat ik wat dikker was. Destijds lachte ik het weg. Pas op de middelbare school realiseerde ik me wat er was gebeurd.” En hoe uitte zich dat? “Het heeft me eigenlijk gemotiveerd om gezonder te gaan leven; meer sporten en gezonder eten.” Maar mentaal heeft deze tijd toch haar littekens achtergelaten. Ze voelde zich lange tijd onzeker, voornamelijk als vrienden terugkwamen op situaties uit het verleden. “Ik heb me losgemaakt van deze vriendschappen.” Hoe is dat nu ze in Maastricht woont? “Het is een totaal andere omgeving. Een nieuw land met nieuwe mensen en nieuwe vriendschappen. Ik ben gelukkig hier.”