"Ver weg, van niets of niemand afhankelijk, dat wil ik"

"Ver weg, van niets of niemand afhankelijk, dat wil ik"

Studenten over hun toekomstplannen

31-10-2023 · Interview

De Franse Noémie Hautot (22) kwam drie jaar geleden zonder specifieke verwachtingen naar Maastricht. Volgend jaar studeert ze af. En daarna? “Ver weg, geen kinderen, geen verplichtingen. Ik wil gewoon zelfstandig zijn.”

Noémie Hautot, masterstudent Globalisation and Development Studies, zit op de lederen bank in haar kamer dichtbij het Emmaplein, als drinkglas een weckpotje met kraanwater in haar handen, en een glimlach op haar gezicht. De ramen staan wijd open. Achter haar, op een oude platenhoes tegen de muur, danst een man. Het is Herman van Veen, een Nederlandse zanger. “Gevonden bij de kringloop, de plaat heb ik nooit gehoord, ik ken die man ook niet, maar ik vind wel dat het er grappig uitziet. Überhaupt is bijna alles in deze kamer van de kringloop.”

Acht keer

Net als haar kamer lijkt haar leven vrij chaotisch. In haar kindertijd in Frankrijk wisselde ze acht keer van school. “We zijn vaak verhuisd, in Normandië en later in de buurt van Genève.” Als tiener had ze al plannen om naar het buitenland te gaan, Frankrijk zag ze nooit echt als haar thuis. “Ik vond het deel van Normandië dat ik kende lelijk, het industriële gebied rond Le Havre, en, later, de mensen in de Alpen racistisch en homofoob. Ik voelde mij geen deel van de maatschappij.”

De vele verhuizingen maakten het moeilijk om langer durende en dus diepere banden op te bouwen met mensen. Ze ziet dat nu ook wel een beetje als een probleem. “Op een laatste schooldag zei ik gewoon tegen mijn vrienden ‘Dag, ik zal jullie nooit meer zien!’; we waren niet close. Dat doet pijn, zeker, maar ik was het gewend.” 

Na de middelbare school kon ze dan eindelijk Frankrijk uit. Maar waarnaartoe? “Ik keek op de kaart, ik wilde zo ver mogelijk weg. Vancouver leek mij interessant en vooral open-minded. Dus ben ik in mijn eentje naar Canada verhuisd.” Ze had er allerlei baantjes, het beviel haar wel. “Vanwege covid moest ik weer weg. Toen dacht ik: 'Studeren, dat lijkt me wel wat'. Misschien iets over digitalisatie leren. Maar niemand uit mijn familie heeft gestudeerd. Ik had geen idee wat een student doet.”

Hoe dan ook ging ze niet terug naar Frankrijk, naar die benauwde wereld daar. En de opleiding moest in ieder geval Engelstalig zijn, dan was ze in twee talen vloeiend. Omdat ze Amsterdam van een tripje kende en leuk vond, leek dat haar een goede bestemming. Maar in Amsterdam was geen plek. In Maastricht, in de bachelor Digital Society, wel. Een probleem? “Ik dacht: 'Dat zal wel op Amsterdam lijken, in Nederland is vast alles hetzelfde'”, lacht ze. "Ik was 18 en naïef."

Geen lange relaties

Dat Maastricht toch een stuk kleiner is dan Amsterdam merkte ze snel, maar ze vond het niet erg: er was een lockdown en iedereen zat sowieso alleen op z’n kamer. Ook het studeren was makkelijker dan verwacht. “Vanaf de eerste week vond ik mijn studie heel interessant. De literatuur, het nadenken erover met mijn medestudenten. Maar wat ik later ga doen met mijn studie? Daar dacht ik toen niet over na.” Nu, meer dan drie jaar later, inmiddels bezig met de master, heeft ze nog steeds geen concrete plannen. Wel weet ze zeker: “Ik wil interessant werk. Niet voor privéondernemingen, maar voor een ngo of in de publieke sector, bijvoorbeeld ergens in Latijns-Amerika. Werk gaat voor mij ook over de uitwisseling van culturele kennis, geld is niet het belangrijkste.“

Wat dan wel? "Het ontdekken, het reizen. Dus ook weer weg uit Nederland, want dat lijkt te veel op Frankrijk. En van West-Europa heb ik helemaal genoeg gezien.” Ze wil naar een ander land, of werelddeel, en geen verplichtingen, niet afhankelijk zijn van iets of iemand. Dat betekent: geen relatie, “mijn ouders zijn gescheiden, ik geloof sowieso niet in levenslange relaties”.  Kinderen? Nee, ook niet. Mede, zegt ze, omdat “the world is fucked. Onze geschiedenis is een last die op ons drukt. Wil je dan nog een kind op deze wereld zetten?”
Ze is er ook niet gerust op dat ze het zou kunnen: ”Je hebt altijd 50 procent kans een kind goed op te voeden, en 50 procent dat het slecht loopt. Dat is gokken. Maar ja, erkent ze, zo denkt ze er op dit moment over. “Ik ben echt trots op waar ik ben. En ik wil nu vrijheid. Maar later, als ik 30 ben of zo, wie weet? Misschien is alles dan weer anders, kom ik bijvoorbeeld iemand tegen die al kinderen heeft, ook goed. We gaan het zien.”

Toekomstplannen

In deze serie worden studenten geïnterviewd over hun toekomstplannen; hun verwachtingen, dilemma’s en angsten. In hoeverre speelt hun verleden een rol, en wat te denken van de grote maatschappelijke problemen, denk aan klimaatverandering, oorlog in Europa maar ook elders, politieke instabiliteit, groeiende armoede, enzovoort.

Auteur: Simon Wirtz

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: Mensen
Tags: toekomstplannen,verwachtingen,Noémie Hautot

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.