Gaelic Football
Gaelic Games (of in het Iers: na cluichí Gaelacha) is een verzamelnaam van verschillende sporten die zijn ontstaan in Ierland. Hurling (voor dames: Camogie) en football zijn de twee smaken. Beide sporten zijn niet voor één gat te vangen. Hurling heeft nog het meeste weg van hockey door het gebruik van houten sticks en een bal. Deze bal rolt echter niet alleen over de grond, maar vliegt ook door de lucht en mag zelfs worden gevangen en gebalanceerd op de stick. Football daarentegen lijkt op een mengelmoes van handbal, basketbal en voetbal, een speler mag de bal vangen, vasthouden, ermee stuiteren, ‘solo-en’ (zie kader), overgooien of een schop geven. Waar een potje hurling beter geschikt is op grote vlakke velden, kan football ook makkelijk gespeeld worden op voetbal- of rugbyvelden. Football is dan ook in heel Ierland populair. In Europa zijn er maar twee officiële velden: in Rennes en in Maastricht. Studentensportvereniging Maastricht Gaels heeft dan ook beide sporten in huis, maar er staat een footballtoernooi op de agenda, dus daar wordt vandaag voor getraind.
Gebeuk
Het is een grote groep, zo’n veertig mensen, waarbij het vrouwelijke aandeel verrassend genoeg vrijwel even groot is als het mannelijke. De sport is namelijk niet voor watjes. De voertaal is Engels en hier en daar is ook een Iers accent te bespeuren. Qua nationaliteiten is er van alles wat: Australiërs, Aziaten, Duitsers, en zelfs een (halve) Nederlander: Damian Hopley heeft een Engelse vader en een Nederlandse moeder en is zelf geboren en getogen in Den Haag. Een jaar geleden verhuisde hij naar Maastricht voor zijn studie. Op de Inkom ontdekte hij Gaelic Games. Na de eerste training was hij verkocht: “Het is een interessant spel en ik voelde me gelijk welkom. Iedereen kan meedoen, of je nu ervaren bent of niet. En de ervaren spelers helpen de beginners graag.” Ondertussen wordt er flink op los gebeukt bij de heren. Het schijnt onderdeel van het spel te zijn. Komt daar dan nooit onenigheid van? “Nee”, antwoordt Hopley. “Als de wedstrijd voorbij is, schud je elkaar de hand en drink je samen een biertje.”
Identiteit
Wanneer aan de dames gevraagd wordt wie de meest ervaren speler is, schreeuwen ze in koor: “Kira.” Ietwat blozend komt ze aangelopen. Kira McDonnell is geboren en getogen in Belfast. Gaelic football is er met de paplepel ingegoten. “Voor mij is het een deel van mijn identiteit. Mijn hele familie doet het.” Toch is dat niet voor alle Ieren het geval. Zelfs binnen Belfast is er een verdeling. “Ik kom uit het westen van de stad, waar de sport heel populair is, maar er zijn hier mensen uit het oosten die het nog nooit gedaan hadden”, vertelt ze. Dat komt, voegt trainer Tony Bass later toe, omdat de oostkant van de stad overwegend protestants is en men daar niets moet hebben van iets wat zo sterk met het katholieke (en republikeinse) volksdeel is verbonden. Zelf speelt McDonnell nog steeds voor haar team in Belfast, maar het seizoen daar is net afgelopen. Dat komt haar wel goed uit; hier begint het juist en nu ze een jaar in Maastricht is voor haar studie, kan ze dit seizoen hier meespelen. Ergert ze zich dan niet aan het lagere niveau van sommigen hier? “Vroeger speelde ik competitief, maar dat bedierf het plezier. Voor mij is de teamspirit het belangrijkste en ik breng nieuwelingen graag wat bij. Ik waardeer het juist enorm dat mensen geïnteresseerd zijn in de Ierse cultuur.”