Timmermans was te gast op uitnodiging van het SSC, zo stond er in het persbericht dat een dag daarvoor was verstuurd. Op uitnodiging van het SSC? Een vrij impulsieve actie volgens de UM-woordvoerder: “Hij was in de buurt”, “het diende zich aan…”. Behalve Timmermans was er geen andere lijsttrekker te bekennen. Een one-man-show dus. Hij startte met een kort pleidooi tegen polarisatie. “Ga nooit de discussie uit de weg. Je mag het oneens zijn met elkaar, maar leiders van de toekomst, zoals jullie, mogen niemand uitsluiten of achterlaten.”
Vooraan zat een dertigtal studenten, her en der stonden lokale GroenLinks-PvdA-leden en UM-medewerkers die een glimp wilden opvangen van de wellicht toekomstige premier van Nederland. De vragen gingen over het klimaat, miljonairsbelasting, de pechgeneratie, polarisatie en het stikstofbeleid. Wie de debatten en interviews afgelopen weken heeft gevolgd, kent de antwoorden. Internationalisering, de vraag of buitenlandse studenten nog steeds welkom zijn, of Nederlands de voertaal moet worden op universiteiten: het ging er niet over.
Een studente – “een jonge vrouw als ik” – wilde wel weten waarom ze moest stemmen op “een oude witte man”. “Als je mijn leeftijd doorslaggevend vindt, tja, dat kan ik niet helpen, maar je moet me beoordelen op mijn beleid. Het is in jouw belang om voor iemand te kiezen die opkomt voor jouw rechten, beter dan dat je op een vrouw stemt die het vooral voor de aandeelhouders doet.” De allerlaatste vraag ging over Roda JC Kerkrade, waarvan Timmermans supporter is: “Verwacht u dat ze gaan promoveren?” “We zijn zó dichtbij”, antwoordde hij. “GroenLinks-PvdA als grootste partij van Nederland; we zijn zo dichtbij”, sloot hij af. Een inkoppertje.