“De Taliban hebben geprobeerd me te ontvoeren, nu is dit mijn thuis”

“De Taliban hebben geprobeerd me te ontvoeren, nu is dit mijn thuis”

Studenten over hun toekomstplannen

29-11-2023 · Interview

In 2016 kwam de uit Afghanistan gevluchte Haroon Rezaie in Maastricht terecht. Nu, pas getrouwd en met een bachelordiploma op zak, is hij optimistisch over zijn toekomst. De beoogde volgende stap: een beleidsstage in Brussel.

Haroon Rezaie (24) weet het nog als de dag van gisteren. Het oorverdovende geluid van de motorfietsen die hem achtervolgden. De angstaanjagende mitrailleurs in de handen van mannen met bedekte gezichten. Het zweet, zijn bonzend hart, de doodsangsten die hij uitstond.

Hij was 16 jaar en op weg naar school. Plotseling kwamen mannen op motoren achter hem aan. Het waren talibanstrijders die zijn vader, een apotheker, hadden bedreigd: ze wilden dat hij vergiftigde medicijnen zou verstrekken aan overheidsfunctionarissen. Zijn vader had geweigerd en daarom probeerden ze nu Rezaie te ontvoeren. “Het was vroeg in de ochtend. Er was niemand op straat die me kon helpen. Toen zag ik een ziekenhuis. Ik rende naar de ingang, de gewapende talibanstrijders zaten me op de hielen. Ik trilde helemaal. Toen ik binnen was, voorbij de beveiliging, zag ik dat mijn achtervolgers net voor de ingang afhaakten. Ik hield zo lang mogelijk mijn adem in. En toen barstte ik in tranen uit. Ik leefde nog, en ik was zo opgelucht. Ik heb meteen mijn vader gebeld.”

Tenten voor 3000 mensen

Een paar maanden later besloot het gezin te vluchten. “Een heel moeilijke beslissing. We moesten alles achterlaten wat we hadden opgebouwd, de plek waar onze familie generaties lang had gewoond. Maar wat konden we anders?” Ze maakten een lange tocht: van Afghanistan naar Iran, naar Turkije, en verder Europa in. “Na maanden belandden we in een vluchtelingenkamp in Zwolle. Daar stonden enorme tenten voor meer dan drieduizend mensen op een voormalige militaire basis. Ik was zo dankbaar.” Het gezin werd het hele land doorgestuurd, van het ene kamp naar het andere. Steeds opnieuw maakten ze vrienden die ze vervolgens weer moesten achterlaten. Begin 2016 kwamen ze uiteindelijk in Maastricht terecht. “Weer moest ik de mensen achterlaten die ik net had ontmoet. Maar vluchten betekent nu eenmaal regelmatig afscheid nemen. En ik keek uit naar mijn nieuwe thuis.”

Voortdurend in paniek

Zijn eerste indruk van Maastricht: prikkeldraad en metershoge betonnen muren. “Ze brachten ons naar een voormalige gevangenis, een saai appartementengebouw.” De eerste weken verveelde Rezaie zich. Hij ging nog niet naar school en had niks te doen. Na een tijdje kregen hij en zijn broers een plek aangeboden op de ISK, de ‘internationale schakelklas’, waar Nederlands leren in alle lessen centraal staat. “Ik was dankbaar. Maar ik ben ambitieus, ik wilde méér dan alleen taallessen. Uiteindelijk raakte ik daar erg gefrustreerd.” Toen deed zich een onverwachte kans voor. Het United World College (UWC) kwam naar een open dag in het vluchtelingencentrum. “Ik wist meteen dat ik naar het UWC wilde toen ik erover las en hoorde van vrienden die er zaten. ‘Het is niet makkelijk, hoor’, waarschuwden ze me.” Rezaie had nog geen verblijfsvergunning, en het was helemaal niet zeker of hij die zou krijgen. Het gezin kon elk moment teruggestuurd worden naar Afghanistan. “Ik was voortdurend in paniek. Wat kon ik doen, behalve bidden?” Bidden hielp wel, zegt hij. Enkele maanden later kreeg Rezaie een beurs om naar het UWC te gaan. En de verblijfsvergunning kwam er uiteindelijk ook. “Ik begon me hier thuis te voelen. Ik maakte vrienden op school en via het Refugee Project, waarvan vrijwilligers naar het vluchtelingencentrum kwamen om activiteiten te organiseren.”

Een nieuw hoofdstuk

Na twee jaar op het UWC begon hij aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven: de universiteit. “Ik heb voor European Studies aan de UM gekozen omdat het een brede opleiding is die me voorbereidt op mijn toekomst. De studie, een master European Studies, bevalt erg goed.” Daarnaast deed Rezaie vrijwilligerswerk, zoals vertalen en activiteiten organiseren voor andere vluchtelingen. “Het is fijn om iets terug te kunnen doen.” Hij heeft veel vrienden gemaakt de afgelopen jaren, maar de meesten ziet hij nu niet meer. “Dat is hoe het gaat in Maastricht. Je ontmoet telkens nieuwe mensen, maar zodra je ze in je hart hebt gesloten, gaan ze weer weg.” Maar over het algemeen klaagt hij niet: “Ik heb hier een goed leven. Al heb ik het soms wel eens lastig met de Nederlandse directheid. En al die post van DUO! Ik heb drie grote mappen vol brieven waarin staat dat er binnenkort een beslissing wordt genomen over het een of ander”, lacht hij hoofdschuddend. Dan valt hij even stil. “Eigenlijk ben ik het meest dankbaar voor mijn vrouw. We hebben elkaar hier in Maastricht ontmoet, tijdens mijn vrijwilligerswerk. Ze komt uit Duitsland, maar ondanks de cultuurverschillen klikte het gewoon”, zegt de 24-jarige. Ja, het is ongebruikelijk om zo jong te trouwen, dat geeft hij toe. “Maar het was de juiste keuze voor ons. Nu kunnen we samen verder groeien en een langdurige relatie opbouwen.”

En de toekomst? Na zijn master wil hij naar Brussel. “Ik studeer deze zomer af, ik ben al op zoek naar een stageplaats in Brussel of Luxemburg. Daar kan ik meer leren over de EU in de praktijk en echt impact maken. Maar tegelijkertijd wil ik niet weg uit Maastricht. We hebben hier ons nieuwe thuis gevonden. Dus ik denk dat ik heen en weer ga reizen.” Voor een stage bij de EU moet Rezaie wel EU-burger zijn. “Ik heb het Nederlanderschap aangevraagd, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je moet aan zoveel voorwaarden voldoen, zoals examens afleggen om te bewijzen dat je de cultuur en de taal kent. Het is een lang en ingewikkeld proces.” Veel obstakels om te overwinnen dus. Maar voor Rezaie is dat niets nieuws.

Auteur: Simon Wirtz

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: Mensen
Tags: haroon rezaie, vluchteling, toekomst

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.