Voorzienigheid

Voorzienigheid

"Ooit moest ik in de armen van een brandweerman springen. Voor de duidelijkheid: de context was tragisch en niet romantisch"

15-01-2024 · Column

Onlangs sprak ik iemand die geslaagd was voor het brandweerexamen. Ik kwam tot de slotsom dat ik voor geen enkel onderdeel zou slagen. Een gigantisch hoge ladder beklimmen? Hoogtevrees. Voortbewegen in een kleine ruimte? Claustrofobie. Een brandweerslang op mijn schouder tillen? Ik zou bezwijken, want ik kan welgeteld nul push-ups. En sterke armen zijn wezenlijk, weet ik uit ervaring, want ik moest ooit in de armen van een brandweerman springen. Voor de duidelijkheid: de context was tragisch en niet romantisch. De trein kwam, na een botsing met een wagen, tot stilstand in een gebied waar we niet konden uitstappen. De afstand tot de grond was te hoog, dus de opdracht was om recht in de bicepsen van een brandweerman te springen.

Vliegramp

Onlangs bekeek ik een nieuwe verfilming van de Andesvliegramp in 1972. Ik kwam tot de slotsom dat je aan mij niets hebt in survivalomstandigheden. Iemand merkte fijntjes op dat ik een ethisch oordeel zou kunnen vellen over het al dan niet eten van overledenen om zélf te kunnen overleven, maar erg nuttig voelde dat niet. Kunnen citeren uit Kant zijn Kritik der praktischen Vernunft blijkt niet zo praktisch. Ik weet wel dat een AED-toestel gesproken instructies geeft (dus niet bang zijn om het te gebruiken) en dat je hartmassage moet geven op het ritme van Staying alive. En dat je altijd eerst 112 moet bellen. Dankzij mijn voorzienigheid heeft m’n telefoon nooit een lege batterij, maar bij een crash in het Andesgebergte heb je daar niks aan.

Troost

Mijn enige troost is dat ik door diezelfde voorzienigheid indirect nuttig zou kunnen zijn. Zoals die vrouw die helaas overleed tijdens de Andesvliegtuigcrash, maar wel naald en draad op zak had. Daardoor konden overlevenden een slaapzak maken, die essentieel was voor hun dagenlange trektocht in de bergen om hulp te zoeken. Door een risicoschuwe levenshouding sleur ik steevast te veel bagage mee, inclusief een naaisetje (!), medicatie, en outfits voor wisselende weersomstandigheden. Mijn kennis en talenten zijn, als het er écht op aankomt, misschien waardeloos, maar mijn nokvolle koffer is mogelijk een sleutel tot survival. En zo brengt mijn onmogelijkheid om in het hier en nu te leven toch praktisch nut.

Katleen Gabriels is universitair hoofddocent techniek- en moraalfilosofie en opleidingsdirecteur van Digital Society (FASoS)

 

Auteur: Redactie

Foto: archief KG

Tags: vliegramp,brandweer,hoogtevrees,naaisetje.koffer

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.