Bye-Bye-uitzwaaimoment

Bye-Bye-uitzwaaimoment

Iemand met wie je graag een kopje koffie drinkt om het leven door te nemen

18-01-2024 · Redactioneel

Vandaag heb ik een “Bye-Bye-uitzwaaimoment”. Een afscheidsborrel van een zeer gewaardeerde UM-collega die op diverse ‘communicatieafdelingen’ binnen de universiteit artikelen en speeches schreef, maar nu overstapt naar de ouderenzorg als geestelijk verzorger (in opleiding). Ik heb het over Femke Kools, iemand die zo lang ik haar ken nadenkt over de zin van het leven, beschikt over een grote dosis zelfreflectie en een groot hart, kortom iemand met wie je graag een kopje koffie drinkt om het leven door te nemen.

Jophopper

En nu gaat ze weg, na achttien jaar.  Weloverwogen. Niet bepaald een jobhopper. Daar staan we bij Observant ook niet om bekend. Meer dan eens kreeg ik – en met mij sommige al wat oudere collega’s - te horen: “Werk jij nog steeds bij dat blaadje in Maastricht?”

Vroeger kregen ze me met die vraag op de kast. Hij veronderstelt immers dat een baan bij Observant een goede eerste stap is in je carrière, maar dat je na een aantal jaren moet uitvliegen naar liefst een landelijke krant of ander groot journalistiek medium.  Want, zo is de gedachte: dat heeft meer aanzien, daar heb je een groter publiek, en kun je meer verdienen.

Maar wat is belangrijk? Meer geld? Altijd leuk, maar niet doorslaggevend. Aanzien? Ook leuk, maar schrijf je betere artikelen als je publiek groter is en het medium landelijk? Ik mag hopen dat dat niets uitmaakt.

Klakkeloos tijd uitzitten

Inmiddels antwoord ik opgewekt en met volle overtuiging  ‘ja’ als de vraag tijdens een feestje of reünie langskomt. Ik hoorde vorige week dat een van mijn collega’s dat net zo doet. Niet dat wij klakkeloos onze tijd uitzitten. Net als Femke denken we herhaaldelijk - ieder op eigen wijze, soms tijdens een vakantie, soms met een coach, soms tijdens een POP-gesprek - na of we nog op de juiste plaats zitten: is er genoeg uitdaging? Hoe zit het met de creativeit? Het plezier in het werk en de sfeer in het team?

Deze week viel er een enquête van de UM in mijn mailbox. De universiteit wil weten hoe wij haar zien: wat voor een werkgever is ze? Oftewel: waarom werken wij hier? Met die kennis hoopt de UM “het juiste talent aan te trekken en te behouden”.

Familie 

Ik werk hier omdat geen dag hetzelfde is, er altijd iets loos is, mijn collega’s voelen als familie, ik nog steeds bijleer en met plezier stukken schrijf. Dat niet altijd alles rozegeur en maneschijn is en ik soms ronduit geen zin heb om te gaan werken als op maandagmorgen de wekker gaat: ook dat hoort erbij.

Femke

En met het oog op het bovenstaande: het is belangrijk dat je mag twijfelen of je nog op de juiste plek zit, dat je kansen krijgt om te groeien, te switchen zoals Femke, intern of extern, maar ook mag blijven omdat je baan goed bij je ambitie en talenten past.

Auteur: Riki Janssen

Foto: Cottonbro Studio/Pexels

Tags: uitzwaaimoment,afscheid,jophopper,femkekools

Reacties

Silvie Vonk

Als jij eens wil samen met iemand wil nadenken over het verloop van je loopbaan, je (verborgen) talenten wil inzetten, andere mogelijkheden bij de UM wil verkennen, weet dan dat je altijd een vrijblijvende afspraak kunt maken met het Staff Career Centre ([email protected]).

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.