Een docu over een Maastrichts studentenmuziekgroepje, dat is best bijzonder. En wat ook bijzonder is: Tunas, dat waren toch altijd mannen? Het is een Spaanse traditie die al sinds de tweede helft van de middeleeuwen bestaat: mannelijke studenten die serenades brachten en op straat muziek maakten in ruil voor eten, onderdak en geld om hun studie te bekostigen.
Dat laatste is niet meer aan de orde maar aan Spaanse universiteiten zijn de tunas nog steeds een bekend fenomeen. Elke faculteit heeft zijn eigen groep, gekenmerkt door de kleuren van het kostuum. Inmiddels is het een bescheiden exportproduct en kent ook Maastricht al decennia een eigen groep. Maar déze Maastrichtse tuna, weliswaar opgeleid door hun ‘padrinos’ (peetvaders) van de mannelijke variant, is veel recenter en bestaat geheel uit vrouwen. Vandaag is het hun beurt. “Wij zijn de eerste met een eigen documentaire” klinkt het trots.
Alhoewel ze in het Spaans zingen, zijn niet alle leden de taal machtig. “Sommigen hebben geen idee wat ze uitkramen”, lacht voorzitter Mathilde de Hennin de Boussu Walcourt. Om lid te worden hoef je dus geen Spaans te kunnen. Je hoeft niet eens te kunnen zingen. Een ander lid: “Als je weet hoe je moet lachen en plezier maken, heb je alles wat er nodig is.”
Naast het rondtrekken langs terrassen, treden de dames ook regelmatig op. Op het PAS festival ('PAS in de buurt') bijvoorbeeld, afgelopen zomer. “Daar werden we ontdekt door documentairemaker Mark Stevens”, vertelt Hil Oomen, event coördinator van de tuna. Waarom deze groep? “Ik wilde iets maken over amateurgroepen in opdracht van Cultuurmakers Maastricht. De muziek is leuk en ze hebben ook nog een link met de universiteit” reageert Stevens telefonisch. Oomen: “De docu zal binnenkort te zien zijn op verschillende (sociale) media en hopelijk L1.”