“Het was voor het eerst dat ik koos”

“Het was voor het eerst dat ik koos”

Studenten over hun toekomstplannen

29-01-2024 · Interview

Bij de vraag hoe oud ze is, verschijnt er een vermoeide glimlach op haar gezicht. Spoorti Ramesh: "Elke keer dat ik mijn leeftijd vertel, voel ik me zo oud. Vorige week keek ik een Harry Potter film met studiegenoten. Toen ik zei dat ik die destijds in de bioscoop had gezien, gaapten ze me aan. Zij waren toen nog niet eens geboren!” Dat ze al 29 jaar is en nu 'pas' aan een bachelor begint, klopt niet helemaal. De Indiase heeft er al een hele studieperiode op zitten die begon met een bachelor in haar land van herkomst.

India

Ramesh groeide op in de miljoenenstad Bengaluru, ook wel bekend als Bangalore, in het zuiden van India. Ze woonde niet alleen samen met haar ouders en zus, maar ook met haar grootouders en de gezinnen van de broers van haar vader. "In India is het gebruikelijk dat de zoons met hun families inwonen bij hun ouders. Zij gaan eigenlijk nooit weg. De dochters, eenmaal getrouwd, trekken in bij de familie van hun echtgenoot. Wij woonden met vijftien mensen in totaal. Mijn opa en oma in het 'hoofdhuis', waar we elke avond samen aten. Daarna vertrok elke familie weer naar zijn eigen 'tiny house'. Alles was met elkaar verbonden.” Op tienjarige leeftijd verhuisde Ramesh met haar zus en ouders naar een zelfgebouwd huis. Waarom? “Er heerste veel spanning in de oude setting en het bouwen van een eigen huis heeft iets prestigieus in India.”  Haar familie behoort tot de middenklasse: niet arm, maar ook niet rijk.

Op haar achttiende ging ze studeren. “Veel jongeren kiezen voor engineering. Bengaluru wordt namelijk ook wel het Silicon Valley van India genoemd; er zijn enorm veel technologiebedrijven.” Zodoende koos Ramesh ook voor deze ‘veilige’ optie. Maar haar passie lag ergens anders. “Ik las veel boeken waarin mensen over hun gevoelens spraken, met anderen zelfs! Dat was ik niet gewend. Toen ik ontdekte dat je daar zelfs je beroep van kan maken, was ik verkocht.” Haar ouders vertelde ze niks over haar geheime interesse in psychologie, terwijl ze “met tegenzin” de bachelor Biotech engineering afmaakte.

Identiteitscrisis

“Als vrouw in India kun je niet zomaar doen wat je wilt. Dat wilde ik wel. Veel jonge mensen trekken weg, omdat er ergens anders meer banen zijn.” Ook zij vertrok. Naar Europa. “Het collegegeld is hier nog te betalen, in Australië en de Verenigde Staten niet. In Duitsland is het zelfs gratis.” Ondanks de bezorgdheid van haar ouders - “ze belden me elke dag” - waren die ook trots: aangenomen worden op een buitenlandse universiteit is een voorrecht. Het werd Duitsland. In 2017, op 24-jarige leeftijd, startte ze met de master bio-informatica in Saarbrücken. Lachend: “Zo belandde ik weer bij wat ik al die jaren had geprobeerd te vermijden: informatica.” Waar was haar passie voor psychologie gebleven? “Die was een beetje weggezakt. Ik had me er ook niet goed in verdiept. Bio-informatica leek een logische keuze.” Ze kreeg haar bul, en begon met haar eerste baan in datzelfde werkveld. Alles ging zoals het “zou moeten gaan”. Maar Ramesh was niet gelukkig. “Ik realiseerde me dat ik alleen deed wat mijn ouders van me verwachtten, niet wat ik zelf wilde. Ik vinkte alle vakjes af, maar het was niet mijn lijst.” Ze belandde in een “identiteitscrisis”. Dagen achter de computer zitten was niks voor haar en ze miste de interactie met mensen. Ook op sociaal vlak ging het haar niet gemakkelijk af. “Ik was de enige niet-Europese op het werk. Collega’s begrepen me niet, maar deden daar ook niet hun best voor. Ik was alleen in een vreemd land.” Ze werd zo depressief dat ze een therapeut zocht.

Die zorgde ervoor dat het vlammetje voor psychologie weer opflakkerde: ze vertelde enthousiast over haar eigen studietijd in Maastricht. Ondertussen had Ramesh drie jaar gewerkt, haar lening (voor levensonderhoud) was afbetaald en ze had zich goed verdiept in het vakgebied. Ze was vastberaden: psychologie it is. Maar in Duitsland? “Haast onmogelijk, je hebt hele hoge cijfers nodig voor de toelating. En in Maastricht kon ik in het Engels studeren.” Ze hakte de knoop door: ze verhuisde naar Maastricht. “Het was voor het eerst dat ik koos.” Ze is nog steeds enthousiast over haar keuze. “Het is een totaal nieuwe wereld met zoveel opties.” En na haar studie? Onderzoek of therapie? “Eigenlijk allebei. Ik wil sowieso mensen kunnen helpen als therapeut, maar misschien eerst een PhD-traject in.” Waar is nog de vraag, want als therapeut moet je de taal kennen. “Dat is nog wel een dingetje”, glimlacht ze.

Trouwen

Er is inmiddels ook een vriend in haar leven. Op haar werk in Duitsland heeft ze hem leren kennen. Diens voorgangers had Ramesh nooit aan haar ouders voorgesteld, maar deze keer was het anders. “Eindelijk zag iemand mij”, glimlacht ze. “Ik vertelde hem al snel dat ik alleen date met de intentie om te trouwen. Dat hoort zo in mijn cultuur.” Sterker nog, daten blijkt niet eens een concept te zijn in India. De meeste mensen worden uitgehuwelijkt, net zoals Ramesh’ ouders. “Toen ik mijn ouders over hem vertelde, zei mijn vader: ‘Wanneer gaan jullie trouwen?’ Ze wilden meteen zijn familie ontmoeten.” Nu wonen de twee samen in Maastricht. In april kwam dan toch het hoge woord eruit: de twee zijn verloofd en trouwen volgend jaar augustus “in India natuurlijk. Je denkt toch niet dat mijn ouders het ergens anders goedkeuren?” Wat vinden zij eigenlijk van haar studie- en levenskeuzes? “Ze snapten het eerst niet zo goed, maar nu ze weten dat ik ga trouwen en iemand voor me zorgt, maakt het niet meer uit. Er is zelfs een Indiaas gezegde over: “Doe wat je wil, maar doe het wel pas nadat je getrouwd bent.”

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: Mensen
Tags: student,toekomst,india

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.