Diensten van acht uur lang, soms overdag, soms ’s avonds. Een gevoel van voldoening krijgt ze ervan, en een soort erkenning (zie kader) van de Universiteit Maastricht (UM). Leuk en aardig allemaal, maar dat brengt geen geld in het laatje. Zes zomers lang heeft Angeliki Pantelidi daarom als ober gewerkt in Griekenland. Met dat spaargeld en een beetje hulp van haar ouders hoeft ze hier geen betaald werk te doen.
“Om 8 uur vanochtend ben ik begonnen”, vertelt ze. Menig student zou zich liever nog een keer omdraaien, maar dat geldt niet voor deze Griekse. Sinds september vorig jaar is ze vrijwilliger in het Credohuis, een opvangplek voor dak- en thuisloze jongeren. “Uiteindelijk willen we zorgen dat ze zelfstandig kunnen leven door een zo ‘normaal mogelijk’ thuis aan te bieden.” En inderdaad, het lijkt een doodnormaal rijtjeshuis met beneden een gezamenlijke woonkamer en keuken. Het huis biedt slaapruimte voor zes bewoners. “Op de eerste verdieping zit een kantoor en de kamers voor de vrouwen. De tweede verdieping is voor de mannen”, legt Pantelidi uit. Een maximale verblijftijd is er niet. Het streven is wel uiterlijk een jaar.
Geloof, hoop en liefde
Een bijbeltekst aan de muur verraadt de christelijke identiteit van de organisatie. Daar kan Pantelidi zich wel in vinden. Zelf is ze Grieks-orthodox en ze bezoekt regelmatig een kerk in Maastricht. “Om kaarsjes te branden en te bidden. Eentje voor mijn familie, eentje voor mezelf en eentje voor elke verloren ziel op aarde.” Maar tijdens haar werk bij het Credohuis is ze er niet zo mee bezig. Niet alle bewoners zijn namelijk gelovig. “Eén bewoner gaat weleens naar de kerk. Dan gaat een collega mee.”
Verloren
Hoe kwam ze hier terecht? “Een vriend wees me erop toen ik in september in Maastricht kwam studeren. Hij deed het zelf al een paar maanden.” Ook in Griekenland was Pantelidi al vrijwilliger. Ze gaf bijles aan kinderen en heeft soortgelijk werk gedaan als nu, maar daar kampten de jongeren met psychoses. “Dat was wel zwaar. Maar ik weet hoe verloren je je kunt voelen, tijdens mijn bachelor psychologie in Griekenland ben ik heel depressief geweest. Ik zit al vijf jaar in therapie. Gelukkig kan ik nu beter met mijn emoties omgaan en dus ook met die van anderen. En tijdens mijn studie heb ik veel geleerd over de relatie tussen mij als ‘professional’ en de cliënt. Alhoewel - ze kan een glimlach niet onderdrukken - ik hier natuurlijk niet in die rol zit. Hier ben ik vrijwilliger.”
Entertainen
Wat doet ze daar precies? “Ik ben er om de bewoners te helpen en te ‘entertainen.’ Ze kunnen altijd bij mij terecht voor een luisterend oor. Daarnaast kook ik met ze, eten we samen en soms kijken we een film of doen we spelletjes.” Dat entertainen hoeft gelukkig niet de hele tijd. Een opengeklapte laptop en notitieboek naast Pantelidi onthult een niet-werkgerelateerde activiteit: studeren. “De meeste bewoners zijn toch weg of slapen nog. Dan kan ik even leren.”