"Ik ben eerstegeneratiestudent, mijn familie kon me niet helpen”

"Ik ben eerstegeneratiestudent, mijn familie kon me niet helpen”

Studenten over hun toekomstplannen

06-03-2024 · Interview

“Ik heb mijn familie al drie jaar niet gezien. Dat doet pijn, maar je moet er wat voor overhebben om impact te maken”, zegt Ridho Dirgantara. De student groeide op in een arm gezin op het platteland van Indonesië. Nu wil hij een ngo oprichten om Indonesische kinderen te helpen.

Onverharde, hobbelige wegen. Een verzengende hitte waarin rijstboeren dag in dag uit staan te zwoegen. Armoede en een gebrek aan perspectief. Dirgantara, derdejaarsstudent aan het University College Maastricht (UCM), werd 23 jaar geleden geboren in een plattelandsdorpje in de buurt van Bandung, een miljoenenstad op het Indonesische eiland Java. “Ik hou van mijn geboorteland, maar ik wist als kind al dat ik er weg wilde. Ik wilde de grote wijde wereld verkennen en mijn perspectief verbreden. Ik voelde me op een bepaalde manier beperkt.” Dirgantara had dit soort gedachten al op zevenjarige leeftijd. Hij kon geen aansluiting vinden bij zijn klasgenootjes, die heel andere interesses hadden – voetballers en auto’s. “Ik hield van lezen. Nadat ik had leren lezen van mijn moeder, verslond ik boeken.” Hij las zijn eerste echte ‘grotemensenboek’ ook al op zevenjarige leeftijd: Gebroken vleugels van Kahlil Gibran. Deze poëtische roman uit 1912 gaat over een mislukte liefdesaffaire, maar is eigenlijk een maatschappijkritisch werk over de leefomstandigheden in het Midden-Oosten in die tijd. Het was dankzij Dirgantara’s liefde voor het geschreven woord dat hij uiteindelijk in het Europese hoger onderwijs terechtkwam. “Als tiener deed ik mee aan landelijke dichtwedstrijden. Daar ontmoette ik voor het eerst mensen zoals ik, die als kind eenzaam waren, veel lazen en de wereld wilden ontdekken.”

Vrienden

Eindelijk had hij vrienden gevonden. Mensen die hem accepteerden zoals hij was en hem echt begrepen. Een van hen gaf Dirgantara de tip om zich aan te melden voor een studiebeurs waarmee hij aan het United World College (UWC) bij Triëst in Italië kon studeren. “Een brede opleiding, klasgenoten van over de hele wereld en een open campus. Het klonk perfect”, vertelt de UCM-student nog altijd vol enthousiasme. “Ik had wel een probleem: ik sprak nauwelijks Engels, laat staan Italiaans. Zouden ze me überhaupt aannemen?” Maar het kwam allemaal goed. In 2018 begon hij aan het UWC. Hij volgde een stoomcursus Engels en leerde wederom mensen kennen die zich lange tijd niet begrepen hadden gevoeld. “Ik raakte bevriend met mensen uit conflictgebieden, zoals Afghanistan en Mali. Soms vond ik het heel emotioneel en zelfs moeilijk om naar hun levensverhalen te luisteren. Maar ik leerde omgaan met andere culturen. En nu, als student, heb ik altijd wel iemand die ik om uitleg kan vragen als ik voor mijn opleiding iets moet lezen over het Midden-Oosten, bijvoorbeeld.”

Net als thuis

Van het UWC was het nog maar een kleine stap naar Maastricht. “UCM was mijn eerste keuze. Er is een open campus en ik kan vakken volgen die aansluiten bij mijn interesses. Het YUFE-programma (Young Universities for the Future of Europe) biedt nog meer flexibiliteit: ik kan tegelijkertijd aan verschillende Europese universiteiten studeren. Ik voelde me hier ook meteen op mijn gemak. Net als het UWC is UCM erg internationaal, en Nederland doet me qua architectuur soms behoorlijk denken aan Indonesië”, lacht hij. Hij doelt op de Nederlandse koloniale bezetting en uitbuiting van Indonesië, die zo’n 350 jaar duurde. “De daken van de stad bij mijn geboortedorp lijken op die van Amsterdam. Maar onze culturen verschillen behoorlijk, wij zijn veel hiërarchischer.” Dirgantara doet op dit moment onderzoek naar een overblijfsel van de Nederlandse koloniale geschiedenis in Indonesië voor zijn Capstone, het eindproject van zijn bacheloropleiding. “Het komt erop neer dat klimaatverandering een enorm probleem is in Indonesië. Dit raakt mij ook persoonlijk. Mijn oudere broer woont in een deel van ​​Jakarta dat zwaar is getroffen door overstromingen. De ruimtelijke ordening van de stad, waaronder het grachtensysteem, stamt nog uit de tijd van de Nederlandse bezetting.” Hij wil onderzoeken hoe Jakarta precies is ontworpen om te kijken hoe de situatie kan worden verbeterd. Zodat zijn landgenoten, waaronder zijn familie, beter voorbereid zijn op toekomstig noodweer. Als Dirgantara het over zijn familieleden heeft, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. Hij mist ze erg. “Ik heb mijn familie al drie jaar niet gezien. We bellen elke week, maar het voelt alsof ik geen deel meer uitmaak van hun dagelijks leven. En dat doet pijn. Maar je moet er wat voor overhebben om impact te maken.”

Indonesisch UWC

Wat is hij na de zomer van plan, als hij zijn bachelor in Liberal Arts eenmaal op zak heeft? Wat voor impact heeft hij precies voor ogen? “Ik heb me aangemeld voor een master in Environmental Management in Wageningen, Twente en nog wat andere plekken. Daarnaast ben ik samen met een vriend bezig met het opzetten van een ngo voor toegankelijk en experimenteel onderwijs.” Hij ziet een soort Indonesisch UWC voor zich, “maar dan voor kansarme kinderen en met Indonesisch als onderwijstaal”. Rond 2030 hoopt hij met de ngo de eerste Indonesische kinderen “kwalitatief hoogwaardig en internationaal onderwijs” te bieden. Hij wil met name de meest kansarme kinderen in de meest afgelegen delen van het land bereiken. “Dat we echt naar plekken gaan waar niemand ook maar weet wat een internationale studiebeurs is. Ik vind het belangrijk om die kinderen een echte kans te bieden.” Maar Dirgantara weet heel goed dat hij nog een lange weg te gaan heeft voordat hij zijn plannen kan verwezenlijken. “We moeten investeerders vinden en meer mensen overtuigen van ons idee.”

Écht een verschil maken, in een land waar nog niet iedereen naar de middelbare school kan: dat is wat Dirgantara wil bereiken. Maar hij heeft hulp nodig. “Tot nu toe heb ik alles alleen gedaan. Ik ben een eerstegeneratiestudent, niemand in mijn familie kon me helpen. Ik heb steun en begeleiding nodig, bijvoorbeeld via het Boulevard-programma. Een mentor die dit al heeft gedaan en mij kan laten zien hoe ik de volgende obstakels kan overwinnen.”

Auteur: Simon Wirtz

Foto: Ellen Oosterhof

Categoriëen: nieuws_boven, Mensen
Tags: uwc, indonesie, impact, armoede,

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.