Thongpradup komt wat te laat binnen op onze afspraak. “Mijn hond heeft kleine beentjes,” verklaart ze. En veel haar, is meteen duidelijk wanneer ze binnenkomen. “Bourbon is heel sociaal,” zegt Thongpradup, terwijl de hond springend mensen begroet, “als ik op UCM ben, loopt hij rond om geaaid te worden.”
Thongpradup heeft altijd dieren om haar heen gehad. In Thailand, waar ze opgroeide, had ze ook een hond en vanaf haar dertiende een paard. “Ik reed al een paar jaar paard tijdens de zomer en was erdoor gefascineerd.” Al snel begint ze met dressuur. Springen was geen optie; haar moeder had haar het paard alleen willen geven op voorwaarde dat het op de grond zou blijven.
Dat blijkt een goede keuze. Op haar zestiende wordt Thongpradup nationaal kampioen in haar leeftijdsklasse en krijgt ze een uitnodiging om aan een internationale competitie deel te nemen. Dressuur is ook de reden – naast de kwaliteit van onderwijs – dat ze naar Maastricht verhuist. Het niveau is hoger in Europa, in Thailand is de sport nu eenmaal niet zo populair. Ze krijgt Bourbon cadeau om haar ver van huis gezelschap te houden. Haar eerste paard was te oud om mee te verhuizen.
Studievertraging
Het zorgen voor al haar dieren is soms moeilijk te combineren met haar studie. Zeven dagen per week is ze op de manege. Daar komt al het reizen door Europa voor internationale toernooien nog bij. Het heeft haar een jaartje studievertraging opgeleverd.
Overweegt ze dan nooit om er mee te stoppen? “Absoluut,” antwoordt ze zonder twijfel, “iedereen heeft wel eens een slechte dag waarop je je afvraagt waar je het allemaal nog voor doet. Maar dat heb ik met de universiteit ook vaak genoeg.”
Connectie
Aan de hoge druk van topsport is ze inmiddels wel gewend. “Natuurlijk is het nog spannend als je een vol stadion binnenkomt, maar uiteindelijk heb ik zelf de meeste kritiek. Bij dressuur kan het altijd beter, alleen met perfectie kan je tevreden zijn. Daarom is het ook anders dan een tentamen. Daar is het een voldoende of niet.”
Wat heeft een goede dressuurruiter dan nodig om uit te blinken? Volgens Thongpradup zit het in de connectie tussen mens en paard. Voor een goede dressuur moet de ruiter in harmonie zijn met het paard, net als andere topsporters in een team. Je moet elkaar aanvoelen en weten wat je aan de ander hebt als het zwaar wordt. Dat gaat het best met Indigo, een van haar paarden. “In dat opzicht heb ik een andere relatie met mijn hond,” zegt ze. “Hij is echt een vriend, we zijn altijd samen. Van Indigo hou ik ook, maar uiteindelijk werk ik ook met hem samen.”
Toekomst
Nu is het alleen nog de vraag wat de toekomst haar gaat brengen. Ze weet nog niet of ze haar hele leven dressuur zal blijven rijden. Nu helpt haar familie haar, maar uiteindelijk zal ze sponsors of een baan moeten vinden. Het enige dat ze zeker weet is dat ze haar hele leven dieren zal hebben. “Dat komt voor al het andere.”
En als ze droomt? Zelf kijkt ze het liefst maar één stap vooruit. Eerst zo snel mogelijk naar de hoogste competitie. En daarna? Misschien met Indigo naar de Olympische Spelen in 2028. Ze durft haar hand er nog niet voor in het vuur te steken. “Maar als ik ga,” eindigt ze, “gaat Bourbon mee.”
Tim Kobussen