Van een studie met bijna alleen maar mannen, naar het omgekeerde. Zoveel vrouwen om haar heen was Renate Huurman niet gewend. “In de collegezaal in Delft – ik heb eerst hbo luchtvaarttechnologie gedaan - was ik soms de enige vrouw! Vroeger had ik ook alleen mannelijke vrienden. Vrouwen vond ik vaak achterbaks.” Maar daar komt ze nu op terug. “Ik heb hier in Maastricht vriendinnen gemaakt. Het kan dus toch!”
Luchtvaartechnologie
Met haar 25 jaar is ze ouder dan de gemiddelde eerstejaars. Het was dan ook een wat bochtige onderwijscarrière die ze volgde. Geneeskunde was haar eerste liefde. Op de middelbare school was ze al geïnteresseerd in het functioneren van het menselijk lichaam, biologie was haar favoriete vak. Helaas bleek dat niet uit haar cijfers. Die waren over de hele linie niet al te best: ze is een ADHD-stuiterbal die zich niet kan concentreren als iets niet interessant of uitdagend genoeg is. “Je mocht pas de leuke extra opdrachten doen, als je de saaie standaard opdrachten af had. Dat lukte mij niet, ik verveelde me.”
En dus, dacht ze, zou ze toch nooit door de selectieprocedure komen. Na wat snuffelen op de website van Universiteit Leiden – die lag het dichtst bij haar woonplaats Oegstgeest- gaf ze de moed op. Dan maar een andere studie. Haar oudere broers studeerden informatica aan de Technische Universiteit in Delft. Wie weet zou dat iets zijn. “Maar toen ik op de open dag ging kijken vond ik er niks aan. Ik zag toevallig de opleiding Lucht- en Ruimtevaarttechniek. Dat leek me gaaf.” Ze meldde zich aan.
Helaas, ze viel net buiten de boot. En omdat ze niet wist wat ze dan wèl zou gaan doen, werd het een tussenjaar. Verre reizen naar Australië, Thailand en Indonesië. En dat op haar negentiende. “Het was pittig thuis. Mijn ouders lagen in scheiding. Ik dacht: ‘Ik red me hier al alleen, waarom dan niet aan de andere kant van de wereld?’” Eenmaal terug ontdekte Huurman dat de opleiding Luchtvaarttechnologie – vergelijkbaar met Lucht- en Ruimtevaarttechniek – ook op hbo-niveau te volgen was, en eigenlijk voelde ze daar veel meer voor. Minder theorie, meer praktijk.
Rode Kruis
En toch liet haar voorliefde voor geneeskunde haar niet los. Ze was nog niet eens begonnen aan luchtvaarttechnologie – het was introductieweek – of ze stuitte al op een interessante bijbaan. “Ik had een snee in mijn enkel, dus ik moest een paar keer naar het Rode Kruis. Toen ik de eerste keer aankwam dacht ik: ‘Wat een leuke mensen, wat een interessant werk!’” Na aanmelding volgde ze verschillende trainingen. “Een specialist kwam een keer een presentatie geven waarop hij een röntgenfoto liet zien. Veel te veel diepgang voor eerstehulpverleners, maar ik vond het fascinerend.”
IJsland
In de zomer tussen haar derde en vierde jaar zat ze op een iets minder zomerse bestemming: IJsland. Huurman deed mee aan een simulatieproject van ICEE.Space, een bedrijf gespecialiseerd in ruimteonderzoek. “Een vriendin van me runt deze startup en dacht dat meedoen aan het project wel iets voor mij zou zijn.” Tijdens de missie onderzochten zogenoemde ‘analoog astronauten’ (astronauten die op aarde blijven, red.) in lavatunnels een week lang hoe het is om op de maan te leven. In IJsland, omdat de grond daar vrijwel gelijk blijkt te zijn als die op de maan. En Huurman? Die verbleef buiten de tunnel, als rescuecoördinator voor medische noodgevallen. Vooraf gaf ze EHBO-training, net zoals bij het Rode Kruis. Wilde ze dan niet de tunnel in? “Dat kostte te veel voorbereiding en geld, wel 2000 euro.” Aankomende zomer zal deel 2 van het project plaatsvinden met nu een periode van twee weken in de tunnel. Deze keer heeft ze zich wel opgegeven als ‘analoog astronaut’. “Ik wil ervaren of ik het psychisch aankan: twee weken zonder natuurlijk licht en met weinig mensen in een krappe ruimte.” De kosten zijn intussen opgelopen naar 3000 euro, maar daar laat ze zich niet door tegenhouden. “Dat zijn zorgen voor later.” Ze is in ieder geval door de eerste ronde heen.
En niet alleen bij deze selectie. Inmiddels zit Huurman op driekwart van haar eerste jaar geneeskunde. In Maastricht, niet Leiden. “Ik ontdekte dat de selectieprocedure in Maastricht beter bij me past. Die is vooral gericht is op vaardigheden en niet zozeer op kennis.” En het gaat haar goed af. “Bij mijn vorige opleiding moest ik tijdens tentamens nog weleens Ritalin slikken. Nu kan ik me zonder een pilletje ook concentreren, ik vind alles super interessant.”
Mars
Terug naar de missie op de maan. Hoe ziet ze dat voor zich? Een specialisatie in ‘ruimtegeneeskunde’ bestaat niet, wel een werkstage bij het Europees Ruimteagentschap (ESA), in het Space Medicine Team. En mocht dat niet lukken, dan is plan B een specialisatie tot arts op de spoedeisende hulp. Eerst nog maar alle ballen hoog zien te houden: de studie, haar werk bij het Rode Kruis, een bijbaan bij een bedrijf gericht op satellieten (ISISpace) en binnenkort ook nog als niertransplantatie-technicus voor het MUMC+.
En waarom niet naar Mars? Lekker ver weg. Ze redde zich op haar negentiende toch ook al goed alleen? Het klinkt als een grapje, maar Huurman reageert serieus: “Vroeger had ik ja gezegd. Maar ik heb hard aan mezelf gewerkt en waardeer de relaties met mensen om mij heen meer. Dus nu zeg ik nee.”