Het valt niet te missen in zijn studio: het rood-wit-blauwe truitje dat ingelijst aan de muur hangt. Het bewijs van een gewonnen Nederlands kampioenschap op de fiets. “Soms voelt het als een soort zelfkastijding dat ik het daar gehangen heb”, lacht Ottevanger. “Eigenlijk zou ik nu vol aan het trainen zijn voor Parijs. Daar denk ik toch zeker nog eens per dag aan.”
Ottevangers erelijst laat zien dat die Olympische droom niet onhaalbaar was. Tien NK-titels op de baan, een derde plek op een EK, een Nederlands record op de individuele achtervolging, zestien overwinningen op de weg: het is een greep uit zijn prestaties in de junioren- en nieuwelingencategorieën. “Rond mijn elfde begon ik met wielrennen, een paar jaar later won ik al serieuze wedstrijden. Op mijn vijftiende verhuisde ik naar Papendal, het trainingscentrum voor topsporters. Het doel van de Spelen was reëel, op de baan behoorde ik tot de top. Samen met jongens die nu grote prijzen winnen, zoals Jasper Philipsen (winnaar van onder meer zes Touretappes, red.) en Ethan Hayter (Olympisch zilver in 2021).”
Fragiel voetstuk
Een valpartij tijdens een wedstrijd in 2018 luidde het einde van die ambities in. Ottevanger brak zijn neus, tijdens de operatie liep hij een infectie op. “Ik kreeg pijnlijke ontstekingen aan mijn rug, waardoor ik niet meer goed op mijn fiets kon zitten. Mijn ploeg verbrak mijn contract. Toen ik in 2020 eindelijk weer volledig fit was voor wedstrijden, gingen die niet door vanwege corona. Ik dacht dat ik nooit meer op mijn oude niveau zou komen en koos eieren voor mijn geld.”
Wat ook meespeelde bij die keuze: de teleurstelling in de topsportwereld. “Je staat op een fragiel voetstuk. Je hoort vaak ‘jij komt er’ en wordt in één adem genoemd met toptalenten. Dan ga je in jezelf geloven. Maar als de resultaten uitblijven, word je zo bij het grofvuil gezet. Ik voelde me gebruikt. Achteraf kan ik het relativeren: als sporter ben je een product, zoals jou rijden er tientallen rond.”
Het was lastig om de knop om te zetten, zegt Ottevanger. “Ik kon geen wielerwedstrijd meer zien. Dan dacht ik: ‘Dat had ik kunnen zijn’.” Die verbitterdheid is inmiddels verdwenen. “Ik geniet weer van een tv-uitzending en fiets ook weer met liefde zelf een rondje door het Heuvelland – zij het tien kilometer per uur langzamer dan vroeger.” En dat truitje aan de muur is niet meer alleen zelfkastijding. “Het geeft nu ook motivatie als ik er doorheen zit. ‘Dat heb ik ook bereikt’, denk ik dan.”
De beste zijn
De reden voor die omslag: een nieuwe uitdaging. “Je wilt iets anders hebben waar je goed in bent. Ik ben heel erg zoekende geweest.” Studeren bleek het juiste medicijn. In 2020 startte Ottevanger met gezondheidswetenschappen (specialisatie beleid en management). “Daar lag mijn interesse. Als wielrenner ben je immers ook veel met gezondheid bezig, en door mijn infectie heb ik veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht.”
Het competitieve is niet verdwenen. Al uit zich dat niet in per se hoge cijfers willen halen. “Ik wil vooral alles uit mijn studententijd halen en veel ervaring opdoen, zodat ik later in mijn werk de beste kan zijn.” Zo zat hij namens studentenpartij DOPE in de universiteitsraad en is hij actief binnen het onafhankelijk dispuut Lucifer. “Als ik een evenement organiseer, dan móét het beter zijn dan vorige jaren.”
Ook heeft hij twee bedrijfjes. Met het eerste koopt Ottevanger wijn in, die hij aan bedrijven en particulieren verkoopt. En dit jaar startte hij samen met twee studievrienden BLITZ Drinks, dat inmiddels twee eigen alcoholische drankjes (“een soort Aperol Spritz”) op de markt bracht. Wil hij daarmee doorgaan? “Het is vooral een hobby waarmee ik goede ervaring opdoe.”
Tweede Kamer
Die komt van pas, want zijn droom is een eigen bedrijf in de gezondheidszorg. “Ik weet nog niet precies wat. Misschien in de farmacie of de zorgverlening, zoals een huisartsenpraktijk. Ik wil vooral impact hebben. Ik vind het een morele plicht om je talent te gebruiken voor de samenleving.” Wat dat laatste betreft, heeft hij nog een vergezicht: “Ik wil mijn loopbaan graag afsluiten in de Tweede Kamer. Voor de VVD; ik ben nu al lid van de jongerenorganisatie JOVD.” Allebei banen waarin je in the picture staat. “Dat speelt misschien ook mee, door vroeger”, geeft Ottevanger toe. “Ik wil graag gezien worden. Op het podium staan werkt verslavend.”
Al beseft hij goed dat de toekomst niet maakbaar is. “Je weet nooit hoe het loopt, daar weet ik alles van. Zolang ik af en toe kan fietsen en mijn wijntje kan drinken, vind ik het prima.”