“Ik ben geen voorbeeld-student” vertelt eerstejaars rechten Nicolas Richartz. Voor hem ligt een wetboek, met allerlei plakkertjes, opengeslagen. “Ik ben aan het studeren voor de herkansingen deze week: donderdag internationaal recht en vrijdag Europees recht. Vanochtend had ik er een in staatsrecht.” Nog geen enkel tentamen heeft hij gehaald dit jaar, maar hij geeft de moed niet op. “Alles wat ik nu al heb gezien, is mooi meegenomen voor volgend jaar.”
Studeren aan de Universiteit Maastricht wilde Richartz al van jongs af aan. Niet geheel verrassend, als je bedenkt dat zijn opa (overleden in 2013) een oude bekende was van de UM. Mark Richartz kwam in 1977 in dienst als hoogleraar psychiatrie en voorzitter van de toenmalige vakgroep Klinische Psychologie. “Door hem heb ik geleerd wat wetenschap is. Ik wilde eigenlijk ook psychologie studeren, maar was te laat met inschrijven.”
Dan maar een studie zonder numerus fixus waar hij ook geïnteresseerd in was: Nederlands recht. Geen European Law School? “Nee, ik ben hartstikke dyslectisch, dus in mijn eigen taal lezen kost al veel tijd.” Daar wijt hij zijn onvoldoendes overigens niet aan. Richartz moet vooral erg wennen aan het Maastrichts probleemgestuurd onderwijs: weinig structuur en veel vrijheid. “Ik woon net over de grens in België en ging daar ook naar school, in Lanaken. Het schoolsysteem is heel anders: veel strikter en vooral veel uit je hoofd leren. Echte diepgang is er niet. Als ik verder vroeg, was het antwoord steevast: ‘Dat leer je later wel.’”
Na de herkansingen heeft hij volgende week ook nog een vaardigheidstoets in strafpleiten. En daarna vakantie vieren? “Als ik strafrecht heb gehaald wel.”