“Nog even volhouden.” Dat hoort de 25-jarige Isabelle Bakkum de laatste tijd regelmatig van haar ouders en vrienden. Over een paar weken mag ze zichzelf basisarts noemen. Na zes jaar studeren en coschappen lopen is Bakkum dan klaar, alhoewel de specialisatie – nog nader te bepalen in wat – dan nog volgt. Maar voor nu is de scriptie ingeleverd, wat nog rest is haar portfolio en haar laatste coschap in Venlo, bij interne geneeskunde. “De eerste acht weken stond ik op de afdeling, nu nog twee weken op de spoedeisende hulp (SEH). Dat is heel anders. Elke dag zie ik nieuwe patiënten bij wie ik dan mag ontdekken wat er aan de hand is door ze vragen te stellen. Op een ‘normale’ afdeling heeft een arts dat meestal al gedaan.”
De dag begint voor Bakkum om 8.15 uur. “Dan vindt de overdracht plaats. Alle nieuwe opnames die in de nacht zijn binnengekomen worden dan besproken.” Daarna gaat ze naar de SEH zelf: een rondje maken langs de patiënten. Als coassistent is Bakkum continu onder supervisie. Ze mag wel dingen alleen doen, maar wordt erna altijd nog gecontroleerd. “Maar de verantwoordelijkheid ligt niet bij mij. Straks wel. Als co is er meer ruimte om fouten te maken, als arts-assistent veel minder. Dat ga ik wel missen.”
Zoveel verschillende kwalen, met daarbij ook allemaal verschillende verhalen. Welke staat haar het meeste bij? “In mijn eerste coschap bij longgeneeskunde kwam een patiënt binnen die erge last had van benauwdheid. Het leek op een longontsteking die past bij HIV, maar de patiënt zelf paste niet in het plaatje van de risicogroep. Toch zijn we op die koers doorgegaan en het bleek inderdaad HIV te zijn. Wat ik ervan heb geleerd? Je moet nooit vooroordelen hebben. Iedereen kan van alles krijgen.”