Met het opknappen van die zaal verdwenen vorig jaar alle klassieke statieportretten van oud-decanen (alleen maar mannen) van de muur. De huidige decaan Annemie Schols, de eerste vrouwelijke ‘baas’ van de faculteit, kreeg regelmatig klachten: kon het niet wat diverser? Ze riep mensen vorig jaar dan ook op om een alternatief te bedenken voor de muur. Tot woensdag bleef die nog kaal en wit. Nu zijn foto’s van alle oud-decanen van geneeskunde, gezondheidswetenschappen en de latere fusiefaculteit FHML verenigd in een kunstwerk: goudkleurige medaillons met gezichten op een blauwe wand, die doorsneden wordt door een lichtblauwe, golvende streep. Een symbool voor de Maas, legt kunstenaar Arjen van Prooijen uit, maar ook “een hartslag door de tijd, die aan het eind groter wordt" door de fusie tussen geneeskunde en gezondheidswetenschappen.
"Maatschappelijk werkers op blote voeten"
Zittend in “een grote tutorgroep” klinken er verhalen over de soms chaotische beginjaren, het politieke gevecht om het bestaansrecht in de jaren tachtig en, hoe kan het ook anders, het probleemgestuurd onderwijs: het unique selling point van de jonge universiteit, dat elders in het land met argusogen werd bekeken. “Er heerste een beeld dat we werden opgeleid tot ‘maatschappelijk werkers op blote voeten’”, herinnert een emeritus zich. Aanvankelijk was het ook meer “een religie, een stelsel van opvattingen dan wat anders”, merkt een ander op, maar inmiddels is er veel onderzoek naar gedaan “en kunnen we goed onderbouwen waarom we doen wat we doen”.