We hebben een tekort aan wc’s in ons gebouw. Twee op onze (eerste) verdieping, een op de tweede. Zeker als op de begane grond de onderwijsgroepen pauzeren, staan er files in onze gang en voor onze open - je moet immers makkelijk bij elkaar kunnen binnenlopen - kantoordeuren. Die files zijn uiteraard nooit geruisloos, er wordt gebeld en gekletst. Gelukkig doet een verzoekje om wat stilte tot nu toe wonderen.
Sssst
Maar zelf kunnen we er ook wat van. Gepraat en gelach rondom de koffiemachine, werkgesprekken terwijl je tegen de deurpost van een kamer leunt. Of soms: even roepen vanuit de ene kamer naar de andere. Tel daarbij op dat de akoestiek op de eerste verdieping van de Lenculenstraat 14 verre van optimaal is en het zal niemand verwonderen dat er recent een vraag tot aangepaste kantooretiquette ter tafel kwam. Graag zachtjes praten in het mini-keukentje en als je wat te bespreken hebt, doe dat dan in het kantoor en niet half erbuiten. We beloofden beterschap, maar nog geen uur na de bewuste vergadering stond ik alweer in een deuropening over een onderwerp te brainstormen. Oef. Een kwestie van ingesleten gewoontes. Ik beloofde nogmaals beterschap.
Geen koffie halen
Over etiquetteregels op kantoor gesproken, onlangs wijdde het Volkskrant Magazine (14 september 2024) er een paar pagina’s aan. Een reeks aan onderwerpen kwam langs. Het gaat over goeiemorgen wensen als je op je werk verschijnt (ja, doen we) niet voordringen bij de koffieautomaat (gebeurt niet), maar ook: “Vrouwen en junioren zijn geen serveersters.” Als wij een junior-journalist aannemen is dat een van de eerste dingen die we vertellen: je hoeft geen koffie te halen voor wie dan ook. Alleen voor jezelf uiteraard. Wat betreft de vrouwen ter redactie, die laten zich niet als koffiedame inzetten, verre van. Al zie ik ze wel wat sneller de afwasmachine uitruimen en nemen ze, als er een vlaai op tafel staat, net wat eerder dan de mannelijke collega’s het mes ter hand om de stukken te verdelen.
Botte blijl
Kritiek geven (sommigen hebben het liever over feedback) is hier aan de orde van de dag. Geen enkel artikel, of het nu is geschreven door de junior of de hoofdredacteur, komt ongelezen op de website of in de krant. En bijna altijd valt er wat te verbeteren. Daar moet je tegen kunnen, maar het commentaar proberen we op een rustige en faire wijze te geven. Dat is echt een must. Hakken met de botte bijl is niet alleen nergens voor nodig, maar bederft de onderlinge verhoudingen. En als iemand niet kan uitleggen waarom de collega iets zou moeten aanpassen, dan hoeft er niets veranderd te worden. Dan is het hoogstwaarschijnlijk een kwestie van smaak.
Onveilig
Soms maakt kritiek ongemakkelijk, dat weet ik uit eigen ervaring, maar ik heb nog nooit meegemaakt dat men hier op de redactie kritiek (zie punt 13 in de VK) verwarde met onveiligheid. Gelukkig maar. Onprettig is immers echt iets anders dan onveilig.