Google je jezelf weleens? Soms. Mijn geboortenaam is Charlotte. Rond mijn tiende ben ik mezelf Charly gaan noemen. Via Google tref je niet zoveel aan, ik ben een beetje terughoudend met het delen van allerlei persoonlijke informatie. Mijn Instagramaccount is privé, ik zet er alleen tripjes, studie- of mode-achtige dingen op. Op TikTok deel ik foto’s van mijn modellenwerk. Sinds twee jaar sta ik ingeschreven bij een modellenbureau in Duitsland. Twee jaar geleden zat ik bij een kapper in Keulen, waar ik vandaan kom; ik wilde een nieuwe coupe en had gehoord dat hij goed was. We raakten aan de praat en aan het eind zei hij: ‘Zou je model willen worden?’ Hij kende iemand met een eigen modellenbureau. Ik had een tussenjaar en dacht: ‘Waarom niet?’ Even later zat ik voor de spiegel te facetimen met de eigenaresse. Zoveel opdrachten heb ik nog niet gehad, vaak word je last minute, soms zelfs pas de avond van tevoren, voor een fotoshoot gevraagd. Nu ik in Maastricht studeer, valt dat niet altijd te combineren.
Wat is er moeilijk aan de liefde? Iemand vertrouwen en communiceren. Ik heb drie jaar lang een relatie gehad met een meisje, van mijn zestiende tot mijn negentiende. We brachten onze hele tienerfase samen door. Vorig jaar oktober zijn we uit elkaar gegaan. We zagen elkaar niet meer zoveel als van tevoren, omdat ik naar Maastricht was verhuisd. Hoewel Keulen niet heel ver weg ligt, voelde het toch anders. Gelukkig kunnen we het nog steeds goed met elkaar vinden. Mijn type? Zelfverzekerd, onafhankelijk, extravert, nieuwsgierig, geïnteresseerd in wie ik ben en wat ik wil. Ik maak weleens mee dat ik de enige ben die vragen stelt. ‘Wil jij niets van mij weten?’, denk ik dan. Ik ben heel close met mijn familie, met mijn jongere broer, vader en moeder, dus mijn partner moet wel iemand zijn die dat begrijpt.
"We kregen het vertrouwen en maakten er geen misbruik van"
Als ik in de spiegel kijk, dan zie ik… Een sterke en onafhankelijke vrouw, maar ook iemand met onzekerheden. Niet als het gaat om wat ik presteer op de universiteit, dus intellectueel, maar wel qua uiterlijk. Dat heb ik altijd al gehad, en nee, de modellenwereld helpt daar niet bij. Het draait toch om wie er het beste uitziet. Altijd is er die competitie. Ik ben best veel bezig met mijn uiterlijk. Vaak kijk ik al de avond van tevoren wat ik de volgende dag aantrek. Liefst iets comfortabels, in mijn lievelingskleur blauw en ook wel een tikkeltje experimenteel. Ik ben heel open over mijn onzekerheden. Ik durf erover in gesprek te gaan met vrienden, familie. Ik bespreek echt alles met mijn moeder, maar misschien nog wel meer met mijn vader. Bij ons thuis waren er nooit regels, bijvoorbeeld over hoe laat ik thuis moest zijn. We kregen het vertrouwen en maakten er geen misbruik van.
Grootste verdriet? De politiek in mijn thuisland. Onlangs won extreemrechts de verkiezingen in deelstaten in het oosten, echt absurd. In de buurt van mijn ouderlijk huis is een groot gebouw opgeknapt voor vluchtelingen. Toen ik laatst thuis was, trof ik een flyer aan waarin buurtbewoners protesteren tegen de plannen. Dat vind ik ronduit schokkend. Wat is er nog over van het open gedachtegoed dat er voor iedereen plaats is?
"Ik naai vestjes, broeken, T-shirts en tassen. Die creativiteit heb ik deels van oma"
Ik lijk op… Mijn oma van moederskant. Zij is ook lang en dun en heeft dezelfde ogen. Bovendien vind ik het ontzettend leuk om kleding te naaien, iets waar zij heel goed in is. Ze heeft zelfs de bruidsjurk van mijn moeder in elkaar gezet. Ik heb op mijn kamer een naaimachine, met ernaast een paspop. Stoffen haal ik op de markt. Ik naai vestjes, broeken, T-shirts en tassen. Die creativiteit heb ik deels van oma, maar ook van mijn vader. Hij werkt in de IT-sector, is wiskundige, maar heeft ook een totaal andere kant. Hij is erg geïnteresseerd in kunst. Vroeger tekenden we vaker samen. Hij is een speelse man, gek in het hoofd, maar op een leuke manier. In 2012 ben ik met hem naar een concert geweest van de Zweedse rock ’n roll band Royal Republic. Daarna hebben we ze nog een aantal keren bezocht. Aankomende december treden ze op in Amsterdam. Ik heb twee Meet & Greet-kaartjes geregeld!
Hoeveel uur per dag zit je op je telefoon? Vier uur, gok ik. In coronatijd was het soms zeven uur. Ik heb een tijdslimiet op bepaalde apps, Instagram bijvoorbeeld, want anders blijf ik scrollen. Ik kijk ook graag series en films, op Netflix, maar daarvoor pak ik mijn laptop. Dat is geen telefoon [lachend].
"Mijn vader zegt altijd: ‘Bachelor, master, maar ga niet werken voor je dertigste’"
Wat ik nog moet leren… Vaker uit mijn comfortzone stappen. Ik denk dat het goed is om juist te doen waar je bang voor bent. Ik ben aan ‘t oefenen. Ik ga alleen koffiedrinken, alleen dineren, alleen naar een café, alleen naar een feestje, alleen kamperen. Uiteindelijk wil ik helemaal alleen naar een plek ver weg. Alaska staat op mijn bucketlist. Het is een gebied waar mijn opa graag naartoe zou willen, maar helaas niet meer toe in staat is. Het lijkt me prachtig. Dat ik in Maastricht ben komen studeren, is natuurlijk ook al een goeie oefening. European Studies is interessant, ik houd van het probleemgestuurd onderwijs, maar ik mis het creatieve aspect. Van de zomer heb ik twee weken een cursus gevolgd in fashion design aan een universiteit in Londen. Misschien ga ik na ES wel de hele opleiding doen, een tweede bachelor. Mijn vader zegt altijd: ‘Bachelor, master, maar ga niet werken voor je dertigste’. Ik besef dat het een privilege is om het zo te kunnen doen.