After Friday Night op Plein 1992
Het is zondagmorgen, tien voor tien, en ik sta op Plein 1992. Om me heen groepjes mensen in felgekleurde hardloopkleding. Ikzelf ook. Er is een mix van jonge mannen en vrouwen, vooral veel studenten, ik hoor een taal die ik niet ken. Iemand vertelt een flauwe grap in het Engels. Ik heb net mijn veters voor de tweede keer strakgetrokken. Het is de vaste ochtend van After Friday Night (AFN), een van de hardloopgroepen die de laatste tijd als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten.
“Gisteren is het goed laat geworden, maar ik doe toch gewoon mee”, lacht Ziggy Cathalina (28) terwijl hij om zich kijkt op het plein. Hij is een van de oprichters van AFN, samen met zijn vrienden Stef Roelings (28) en Teun Prompers (26). Cathalina is alumnus European Studies, Roelings heeft een creatieve opleiding achter de rug, en Prompers studeert fysiotherapie. Sinds de winter van 2023 zijn ze aan de gang.
“Tijd om te gaan!”, roept hij tegen de vijftig verzamelde hardlopers. Op de Hoge Brug verdeelt hij de deelnemers in vier groepen met verschillende afstanden. En weg is mijn vijfkilometergroep. Een van de renners zwaait met zijn telefoon en maakt een selfie. Dat moment zie je later terug op de Instagram-pagina van AFN. Hier zie je ook andere foto’s en filmpjes met studenten, promovendi of “gewone Maastrichtenaren”: eerst vrolijk rennend door Maastricht, na afloop ontspannen met koffie of pizza, alsof het hardlopen slechts een voorproefje was van het echte plezier.
"Eigenlijk ging het niet per se om het hardlopen", legt Cathalina uit. De vrienden wilden samen iets creatiefs opzetten. “We zijn er gewoon ingerold via het hardlopen.” Stef Roelings ontwierp een logo, Cathalina nam de communicatie op zich, en Teun Prompers kwam er nog bij met fotografie. “Hoe maak je hardlopen sexy?”, dat was de leidende vraag. Sinds het begin van afgelopen winter groeide het snel uit tot iets groters. “We zijn begonnen met zo’n tien mensen, op een dag waren we plotseling met vijftig.”
Bij AFN rennen zowel ervaren hardlopers als beginners. Iedereen kan op zijn eigen niveau de grenzen opzoeken. In andere steden is het misschien al langer normaal, maar in Maastricht lijkt nu iedereen erbij te willen horen. Sommigen trainen voor een marathon, anderen nemen de gelegenheid te baat om de stad op loopschoenen te verkennen, zoals een eerstejaars student uit Australië die drie dagen geleden naar Maastricht verhuisde: “Thuis zijn hardloopgroepen echt normaal, er zijn er tientallen”, zegt ze, blij dat ze meteen kon aansluiten. En er is meer: “Je kunt leuke sportoutfits dragen, een tasje erbij, een mooie zonnebril – dat maakt het leuker," hoor ik meermaals.
"Alleen rennen werd saai – nu leid ik een community van duizend hardlopers"
Social Run Club tijdens de warming-up
Het is april 2024, en Lucas Muijtjens had genoeg van alleen rennen. De 24-jarige student, altijd al gefocust op sport en voeding, geeft toe: “Op een gegeven moment wordt dat saai.” Dat valt te snappen: hij traint dagelijks voor triatlon wedstrijden zoals de IRONMAN. Naast zijn tweede master in biomedische wetenschappen, begon hij de Social Run Club.
Op een zaterdagochtend gaan we van start, de lucht is nog fris en perfect voor een hardloopsessie. Op het grasveld bij de stadswal ontwaar ik Muijtjens al. Je ziet het aan zijn houding: dit is zo'n type dat niet stil kan zitten, met een motivatie die aanstekelijk werkt. De kring vormt zich snel, de sfeer is losjes. Wat begon als een privégroepje is nu uitgegroeid tot een community van bijna duizend leden. Niet dat die allemaal tegelijk komen opdagen. Muijtjens, die iedere week een nieuwe route bedenkt, is duidelijk trots op de grote groep gelijkgestemden. “Veel nieuwe gezichten vandaag! We stoppen straks bij de Servaasbrug, na vijf kilometer. Wie wil, loopt nog een kilometer met mij door. Wie is er klaar voor?” De deelnemers staan vooral klaar om nieuwe contacten aan te gaan: je hoort de nieuwsgierigheid tussen het geklets door. Opvallend veel eerstejaars internationale studenten, “dit is beter dan de saaie introductiedag,” zegt een van hen terwijl we bij wijze van warming-up op en neer springen.
De groep is groot, Muijtjens loopt voorop. Het heeft iets van een marathonwedstrijd maar dan zonder de druk om de snelste te zijn. Onderweg op de brug over de Maas krijgen we zelfs applaus. De sportieve geest is gewekt, maar ook de contacten die je onderweg legt met de vijftig mensen om je heen. Die begeleidt Muijtjens in zijn eentje. “De groep blijft samen op één niveau, dat geeft juist meer energie”, vertelt hij als we later bij Coffeelovers voor een drankje verzamelen. Maar de groep is sinds het nieuwe academisch jaar enorm gegroeid. Is dat zelfs voor iemand met veel ervaring geen probleem? “Jawel, gelukkig heb ik tegenwoordig vrienden die meehelpen met de begeleiding.” Ondanks de populariteit wil hij er geen geld aan verdienen. Integendeel, de deelnemers krijgen via samenwerkingspartners juist korting op sportvoeding en fysiotherapie.
"Het gaat niet om winnen, ik wil voor een safe space zorgen"
Maastricht Girl Run op de Hoge Brug
Dezelfde plaats en tijd, maar een dag later: bij Maastricht Girl Run staan bijna tachtig meiden op het gras. Ze klitten in kleine groepjes bij elkaar, velen lijken niet alleen te zijn gekomen. De sfeer is vredig, stemmen mengen zich, terwijl anderen van de ochtendzon genieten. Pas in augustus opgericht en nu al zeshonderd leden, hoe kan dat? Achter de beweging staat Leila Nickel (27), een tweedejaars psychologie: “Op de foto’s van AFN op Instagram zag ik heel veel mannen. Als je nog nooit hebt gerend, kan dat intimiderend zijn. Toen dacht ik, waarom start ik geen eigen groep? Een dag later was Girl Run online.” Met succes, bij de eerste run deden al honderd meiden mee.
Veel deelnemers weten nog niet goed hoe ze moeten beginnen. “Eet je iets vooraf of erna?” “Welke schoenen werken het best?” Het tempo is rustiger, we hebben nog genoeg lucht om te kletsen. Nickel heeft de groep afgestemd op de behoeften van de deelnemers – aantal kilometers, tempo, en de meest geschikte dagen om te hardlopen. Ze wilde vooral voor een “safe space” zorgen, “een groepssfeer waarin iedereen zich veilig voelt”. Als meisje begrijp ik dat helemaal. Je kunt het niet echt uitleggen; de andere groepen zijn ook gezellig maar onder meiden is het iets ontspannener. Je kunt openlijker over dingen praten. Dat is wat Girl Run inderdaad een safe space maakt. Een van de meiden verwoordt het goed: “Als ik naar mijn limiet gepusht wil worden, ga ik naar AFN. Girl Run is vriendelijker voor beginners. Maar er is vooral geen gevoel van competitie.” Social Run Club ligt daar wat mij betreft ergens tussenin.