Ik zie mijn familie… als een bron van inspiratie. Ik ben opgegroeid in Ierland met een alleenstaande moeder, die ongelofelijk hard heeft gewerkt om voor mij en mijn vier oudere zussen te zorgen. Zij is op haar 15e van school gegaan, dus ze heeft ons altijd op het hart gedrukt om verder te studeren. Mijn oudste zus was vooral een fantastisch rolmodel. Zij was de eerste van ons die naar de universiteit ging, die carrière maakte en naar het buitenland verhuisde – ze baande de weg voor de rest van ons. Met mijn vader heb ik het contact verbroken. Hij speelde nooit een grote rol in mijn leven en toen ik volwassen werd, dacht ik: ‘Deze relatie brengt me niets.’ Mijn moeder is altijd mam en pap ineen geweest.
"Iers spreken verbindt me met mijn cultuur en mijn wortels"
Favoriete Ierse woord? Feileachāin, dat betekent vlinder. Ik hou van de klank, het past goed bij de betekenis. Toen ik nog in Ierland woonde, gaf ik Iers op een middelbare school, maar daar ben ik volledig op afgeknapt. Ik wilde de leuke leraar zijn – ik was al leider tijdens een zomerkamp voor de Ierse taal en haalde veel voldoening en plezier uit het bijbrengen van de beginselen aan kinderen – maar stuitte op een ouderwets en rigide curriculum. Leerlingen moeten het eindexamen halen, dat zich enkel richt op lezen en schrijven. Terwijl een taal juist tot leven komt als je ‘m spreekt. Het vak wordt zo nooit leuk of toegankelijk. Veel Ieren hebben mede daardoor een slechte relatie met het Iers, het wordt nog maar weinig gesproken. Het helpt niet dat het tijdens de Britse kolonisatie niet mocht worden gesproken, alleen Engels, dat lijken we toch in ons onderbewustzijn mee te dragen. Maar ik heb het idee dat het aan het veranderen is. Ik heb vorig jaar voor het eerst een bijeenkomst georganiseerd in Maastricht voor Ieren die hun Iers willen oefenen, in de Ierse pub. Dat vonden mensen erg leuk – ik wil het vaker doen. Het verbindt me met mijn cultuur en mijn wortels.
Ik bid wel eens. Nooit tot een god, maar ik praat soms wel tegen dierbaren die zijn overleden. Mijn oma bijvoorbeeld, ik weet zeker dat zij over me waakt. Soms gaat iets heel soepel, te soepel. Bijvoorbeeld hoe deze promotieplek in mijn schoot viel – het werd me aangeboden – en hoe makkelijk ik een fijne woonruimte heb gevonden in Maastricht. Er moet haast wel iemand zijn die me steunt.
"Het voelde alsof er twee versies van mezelf bestonden"
Wat heb jij gedaan, wat je kinderen niet mogen? Ik denk eigenlijk niet dat ik kinderen wil – in ieder geval geen biologische, ik sta wel open voor pleegzorg. Tegen mijn jongere zelf zou ik zeggen: ‘Durf anders te zijn, durf jezelf te zijn. Laat je niet door de maatschappij in een hokje duwen.’ De school waar ik lesgaf was vrij conservatief – we moesten als leerkrachten bijvoorbeeld dezelfde regels als de leerlingen volgen als het om uiterlijk ging. Dus geen onnatuurlijke haarkleur, geen zichtbare piercings of tatoeages. Het voelde alsof er twee versies van mezelf bestonden; eentje op school en eentje thuis. Dat ging steeds meer wringen.
Wanneer heb je voor het laatst gehuild? Ergens in april. Ik had een moeilijke dag, voelde me erg eenzaam. Toen viel mijn telefoon, brak het scherm en kwam het er allemaal uit. Ik huil niet zo vaak – in dit geval sluimerde het al een tijdje. Dit is mijn tweede jaar in Maastricht en ik heb op zich mijn plek gevonden en vrienden gemaakt, maar soms is het gewoon moeilijk: een ander land, een andere taal. Ik miste mijn mensen – mijn béste vrienden, mijn familie.
Ik haat het om naar de sportschool te gaan. Ik ga nooit naar de sportschool, ik sport veel liever in de natuur. Ik hou van alles rondom water: zwemmen, kajakken of gewoon een wandeling langs de rivier.
"Een baan als lerares op de middelbare school wil ik nooit meer"
Nooit meer vlees eten of nooit meer vliegen? Ik ben al flexitariër, dus nooit meer vlees eten. Ik ben een creatievere kok geworden. Duurzaamheid speelde altijd al een rol in mijn leven: mijn moeder was er mee bezig, als middelbare schoollerares leerde ik de leerlingen erover, ging bijvoorbeeld het strand met ze opruimen en toen ik besloot mijn leven om te gooien en mijn baan op te zeggen koos ik voor de master Sustainability Science, Policy and Society hier in Maastricht.
Ik ben een docent in hart en nieren. Tijdens de coronacrisis heb ik mijn leven onder de loep genomen. Ik was moe. Terwijl ik van hot naar her liep om leuke lessen en activiteiten voor de leerlingen te organiseren, had ik collega’s die alleen voor deze baan hadden gekozen vanwege de lange vakanties. En ik was gefrustreerd: ik had ideeën over het curriculum en het schoolsysteem, maar als leerkracht heb je daar geen invloed op. Als ik dat wel wilde, moest ik bijleren zodat ik over beleid kon meepraten. Dus ben ik een master hier in Maastricht gaan doen. Ik wilde weten hoe het is om in het buitenland te leven, een ander schoolsysteem uitproberen. Een baan als lerares op een middelbare school wil ik nooit meer, maar na mijn master heb ik gewerkt voor een jongerenorganisatie in Dublin die informele milieueducatie voor tieners promoot en nu geef ik naast mijn promotieonderzoek – over duurzaamheidsonderwijs – les aan studenten van de UM. Dat vind ik geweldig.