Eens een Romein, altijd een Romein. Ik ben er geboren en getogen, Rome zal altijd mijn favoriete stad blijven. Wie er niet vandaan komt, ziet misschien eerst chaos, verkeer en vuilnis dat blijft liggen. Maar ik zie romantiek, geschiedenis en monumenten; als ik er ben, ga ik altijd een ochtend in alle vroegte door het centrum lopen, de sfeer opsnuiven en mijn batterij opladen. Maar teruggaan? Ik kwam in 2014 naar Maastricht om te ervaren hoe het is om buiten Italië te wonen – mijn zus achterna, die in Eindhoven studeerde. Mijn ouders waren blij voor me, tot ze de leegte begonnen te voelen, want ik was altijd heel aanwezig. Soms vraagt mijn moeder nog of ik terugkom, maar dat gaat niet gebeuren. Ik zou er niet meer kunnen wennen. Laatst moest ik mijn identiteitskaart vernieuwen: de procedure was onduidelijk, ze stuurden me van het ene gemeentekantoor naar het andere en ik moest ruziën om iets gedaan te krijgen. Dat kostte me een dag! ‘Zo gaat dat hier’, zeggen mijn ouders dan, maar geef mij de Nederlandse efficiëntie maar.
"Liever een paar goede vrienden bij wie ik altijd terecht kan dan veel mensen om me heen die ik nauwelijks ken"
Waar word je chagrijnig van? Grijs weer tast mijn humeur wel aan. Dan spreek ik af met een vriend, drinken we een aperitief en koken we met wat er toevallig in de koelkast ligt. Eten is méér dan jezelf voeden, het staat voor samen zijn en delen wat je meemaakt. En vriendschap is heel belangrijk voor me, ik heb hier een paar goede vrienden bij wie ik altijd terecht kan. Liever dat dan veel mensen om me heen die ik nauwelijks ken. Of dat je agenda’s moet trekken om een afspraak te plannen – als je geluk hebt over drie weken.
Auto of fiets? Mag het iets er tussenin zijn? Ik heb een scooter, heel Italiaans, een Vespa. En natúúrlijk heb ik een fiets, ik trek er graag de natuur mee in, maar de auto is soms gewoon handig. Moet ik echt kiezen? Dan toch maar de auto. Ik ben niet lui, maar soms is het fijn als dingen gemakkelijk gaan.
"Een of twee keer per week mediteer ik. Dan ben ik helemaal stil en denk na over wat er in mijn leven gebeurt"
Welk boek herlees je vaak? Siddharta, een roman over het leven van Boeddha. Toen ik naar Rome vloog voor de begrafenis van mijn oma, sprak ik met de vrouw die naast mij zat. Zij raadde het me aan, zei dat het me zou kunnen helpen. Ik dacht: ‘We zien wel’, maar ze had gelijk: dat boek heeft mijn leven veranderd. Het leerde me dat het leven niet uit maar één mogelijk pad bestaat dat je móet volgen. In plaats van te doen wat anderen willen, moet je de tijd te nemen om te ontdekken wat je diep vanbinnen zelf wilt. Ik ben druk en praat veel, maar een of twee keer per week mediteer ik. Niet op een tapijtje met gekruiste benen of zo; ik ben dan gewoon helemaal stil en denk na over wat er in mijn leven gebeurt. Ik heb dat nodig, anders kan ik niet van mijn werk en het contact met andere mensen genieten.
Mijn ideale partner… Maakt dat ik me thuis voel. Daarvoor is openheid belangrijk, en eerlijkheid, hoe moeilijk dat soms ook is. Mijn langste relatie duurde tien jaar, we dachten dat we de rest van ons leven samen zouden zijn. Toch heb ik het uitgemaakt: de liefde was verdwenen en dan moet je eerlijk zijn. Om met je geweten in het reine te zijn en niet met de gevoelens van de ander te spelen. Ik vind het ook belangrijk dat je elkaar genoeg ruimte geeft om je eigen leven te kunnen blijven leiden, zonder angst dat de ander weggaat. [Lacht] En een passie voor eten zou mooi zijn.
"Natuurlijk denk ik ook weleens: ik blijf in bed liggen en kom er nooit meer uit"
Optimist of pessimist? Optimist! Ik help graag mensen. We denken vaak: dit is mijn leven, ik moet alles zelf doen, maar we vormen een gemeenschap. Vorige week stond hier een jongen van 26 aan de bar die weer ging studeren. Hij vond dat best eng, dus ik zei: je hebt een goede stap gezet, toont lef, ga zo door! Ik ben ervan overtuigd dat als hij dat eenmaal snapt, hij zelf ook weer iemand zal helpen.
Natuurlijk denk ik ook weleens: ik blijf in bed liggen en kom er nooit meer uit. In 2016 opende ik met een vriend een Italiaanse koffiebar, hier in de stad. Voor die droom heb ik heel hard gewerkt en veel opgeofferd. Toen we door de coronacrisis dicht moesten, vond ik dat heel moeilijk te verteren. Het kostte me een jaar voor ik dacht: klagen is gemakkelijk, maar ik heb er alles aan gedaan. Als het leven dan ‘nee’ zegt, moet je dat accepteren. En omdat je niet weet wat de toekomst brengt, kun je net zo goed opstaan en iets nieuws gaan doen.