Mijn moeder vindt mij… Vroeger zou ze gezegd hebben: ongelooflijk druk. Inmiddels ben ik dat wat minder; nu vindt ze dat ik het hart op de tong heb en niet tegen onrecht kan: ik spring in de bres voor mensen die het moeilijk hebben. Ik ben opgevoed in een gelovig gezin in de Bible Belt, met het idee dat als je verandering wilt, je dat verschil moet willen maken – ik doe daarom bestuurswerk voor de ChristenUnie. En ik spreek mensen aan als ik vind dat ze anderen niet goed behandelen, bijvoorbeeld in een onderwijsgroep. Ik heb een scherpe tong, als iets me raakt, merken mensen dat aan me.
Bier of Bijbel? [Lacht] Of? En! Als christen mag ik van Gods zegeningen genieten en daar valt een biertje ook onder – je vindt me regelmatig in de bar hier op de sociëteit. En je kunt bij een pilsje ook goede geloofsgesprekken voeren.
"Ik wil niet gedachteloos het pad 'studie-werk-pensioen-graf' volgen"
Over tien jaar ben ik… Ik dacht altijd dat ik dat zeker wist: wetgevingsjurist bij de Raad van State, of anders iets met ondernemingsrecht of fiscaal recht – ik los graag abstracte vraagstukken op. Maar ik weet niet meer of ik dat wel wil. Ik wil niet gedachteloos het pad ‘studie-werk-pensioen-graf’ volgen, maar bewust leven. Hoe precies, weet ik nog niet, maar er zijn zoveel dingen belangrijk náást werken. Echt samenleven met de mensen in je gemeenschap bijvoorbeeld, en je vrienden en buren helpen. Of die man die hier altijd bij de Albert Heijn zit en vraagt of ik iets kan missen: zolang ik daar boodschappen kan doen, kán ik iets missen. Christelijk leven is wat dat betreft zo eenvoudig als je het zelf maakt. De belangrijkste leefregel die ik altijd probeer toe te passen is: heb je naaste lief als jezelf en God boven alles.
Dit boek móeten mensen lezen. Ik heb ADHD, kan me moeilijk op boeken concentreren. Buiten mijn studie om lees ik dus niet zoveel, maar ik geniet van de wijsheidsliteratuur uit de Bijbel – boeken als Spreuken en Prediker – en had Dreams from my father van Barack Obama binnen twee dagen uit. Hij beschrijft daarin heel oprecht de zoektocht naar zijn wortels en de worstelingen die dat met zich meebracht. Het liefst kijk ik films; vooral oorlogsfilms zoals Midway en Fury. Die zijn natuurlijk gedramatiseerd, maar laten wel zien dat de vrede in Europa niet vanzelfsprekend is: daar hebben mensen offers voor gebracht.
"Ik ben slecht in complimenten aannemen. Zeg jij 'Goed gedaan!', dan ga ik dat meteen bagatelliseren"
Op welke muziek ga je los? Nederlandstalige muziek van zangeressen als Merol of Roxy Dekker. Maar ik houd ook van Elvis Presley en de band Dire Straits – oudere muziek, die liefde deel ik met mijn vader. Ik studeer trouwens heel goed op carnavalsmuziek, die vrolijkt me op als ik dikke boeken moet lezen. En opdrachten maken gaat prima op rapmuziek van Eminem.
Ik krijg graag complimenten. Ik ben slecht in complimenten aannemen. Zeg jij “Goed gedaan!”, dan ga ik dat meteen bagatelliseren. Mijn vrienden vinden dat ik wat gemakkelijker in het leven zou moeten staan, niet altijd andermans last moet willen dragen. Ze vinden dat dat ten koste van mij gaat, maar voor mij voelt dat niet zo. Ik ben gewoon graag dienstbaar. Omdat ik zo ben opgevoed, en doordat ik rond mijn zestiende een tijd depressief en burn-out ben geweest. In de strijd om daaruit te komen, hebben mijn vrienden en familie me echt gedragen. Nu wil ik er graag voor anderen zijn. Sociale media willen je doen geloven dat het leven alleen maar mooi is; ik wil dat mensen weten dat ze niet raar zijn als alles even donker is – en dat het ook weer licht kan worden.
"Ik dacht: ik hou van wielrennen, ze hebben daar heuvels, ik ga gewoon. Nooit spijt van gehad. Al heb ik in vier jaar Maastricht nooit op die racefiets gezeten"
Zo ontspant de voorzitter. Door op pad te gaan met een rugzak, een tentje en mijn percolator – goede koffie is ook onderweg belangrijk. Vorig jaar was ik voor het eerst in Schotland. De natuur daar is ontzagwekkend. Dit jaar was ik er weer, in mijn eentje, ik kan genieten van alleen zijn. Dichter bij huis kom ik graag op de Sint-Pietersberg, of ik stap in het Heuvelland bij een willekeurige bushalte uit en trek de omgeving in.
Ik voel me als ‘Hollander’ in Maastricht… [Grinnikt] Eigenlijk wilde ik naar Leiden, maar daar is een diploma VWO Nederlands verplicht. Ik had alleen mijn middelbare school niet afgemaakt, heb een paar jaar gewerkt en via een 21+-toets een HBO-propedeuse gehaald. Drie dagen voordat de inschrijving sloot, vertelde een collega van mijn vader me dat hij pas afgestudeerde juristen uit Maastricht zo goed vond: “Ze hebben probleemgestuurd onderwijs gehad, je hoeft ze niet bij de hand te houden.” Dat klonk me goed in de oren. En ik dacht: ik hou van wielrennen, ze hebben daar heuvels, ik ga gewoon. Spijt? Nooit gehad, ik voelde me hier vanaf het eerste moment thuis. Al heb ik in vier jaar Maastricht nooit op die racefiets gezeten.