“Kun je nu toch nog even die laatste speech geven?” We zijn halverwege ons jaarlijks etentje met redactie, redactieraad, stichtingsbestuur, student- en freelancemedewerkers. Het is gezellig druk in Abrahams Look en het gesprek aan mijn tafel is geanimeerd. Ik aarzel even, ik zit zo lekker, en ik heb eerder op de avond al staande op een stoel onze vertrekkende voorzitter van het stichtingsbestuur, Anita Jansen, toegesproken (steun en toeverlaat, nuchter, veel humor en altijd druk) én Paul en Brenda Nekeman, het vertalersduo dat twintig jaar lang voor bijna alle vertalingen zorgde: snel, goed en flexibel. Zij zijn per 1 juli met pensioen gegaan.
Creatief brein
Het praatje voor Line-Marie Eichhorst, student aan het University College Maastricht en de afgelopen jaren een van onze vaste columnisten, had ik meteen aansluitend zullen houden, maar ze was er nog niet. Typisch Line, zeiden we met een brede glimlach tegen elkaar. Een creatief brein kan ook soms chaotisch zijn en de agenda uit het oog verliezen. Maar een appje met ‘Kom je nog?’ deed wonderen.
Goede aarde
Ze miste het afgelopen jaar nooit de wekelijkse deadline en schreef columns die zeer werden gewaardeerd. Vrolijk hoorde ze de complimenten allemaal aan. En ook het cadeau, In cold blood van Truman Capote, viel in goede aarde. Ze denkt immers aan een carrière in de journalistiek.
Deur open en frisse lucht
En opeens, toen ik haar daar zo zag staan, moest ik denken aan die dag, het academisch jaar was pas begonnen, dat ‘mentor’ WB een van de columns met haar wilde bespreken. Niet per mail, maar live. Dan kun je immers preciezer uitleggen hoe iets beter kan. De enige vrije kamer op de redactie was het kleine hok waar normaal de lay-out van de krant plaatsvindt. Ze zaten nog net niet boven op elkaar, het was warm en WB had zijn korte fietsbroek al aan, want hij zou naar huis gaan. De deur tussen mijn werkkamer en het hok ging dicht.
Zittend achter mijn bureau bekroop me een unheimisch gevoel. Ik dacht aan al die docenten die studenten tegenwoordig alleen nog op hun kamer ontvangen met de deur wagenwijd open. Maximale transparantie ter voorkoming van geklaag achteraf over ongemakkelijke of ongewenste situaties. Ik klopte op de deur met een smoes. Moeten jullie geen raam openzetten, voor de frisse lucht? WB keek me verstoord en niet begrijpend aan, nee, dat hoefde niet want het raam stond al open. Line zei niets. Achteraf was hij verbaasd dat ik me zorgen maakte. Ik noemde hem naïef.
Haarfijn
Tijdens het etentje deze week bleek dat zij mijn beweegreden haarfijn in de gaten had gehad. Niet alleen een goede columnist, ook iemand die aan een half woord genoeg heeft. Ze had zich trouwens prima op haar gemak gevoeld, daar in dat hok. Net als WB overigens.