Wat is er online over jou te vinden? [Lacht] Ik ben niet zo actief online. Dat is niet mijn interesse, denk ik. Op LinkedIn probeer ik mijn werk, het EDLAB, goed te promoten en zichtbaar te maken, dat vind ik belangrijk. En voor de rest zit ik op Facebook, omdat de hondenopvang daar altijd filmpjes plaatst. Wij hebben een corgi cardigan die daar één keer per week naartoe gaat. Hij heeft dan de tijd van zijn leven en ik vind het gewoon leuk om daar even naar te kijken. De honden rennen wat met elkaar, of ze spelen en scharrelen wat. Dat is het wel wat betreft mijn sociale media. Ik heb geloof ik ook nog een Instagram-account, maar daar doe ik niet zo veel mee. Het boeit me gewoon niet zo.
Wat is het lastigste aan je functie? Poeh. Te veel ideeën, te weinig tijd. Als ik met mensen in gesprek ben, komen er altijd ballonnetjes op en ben ik alweer aan het denken wat er nog kan. Ik heb gelukkig mensen in mijn team die me afremmen en zeggen: nu is het even genoeg geweest. Ik heb zelf gevraagd of ze dat willen doen, want mijn hoofd staat echt niet stil. Ik ben een ongelooflijke optimist, het glas is altijd halfvol. Ik zie altijd kansen. Mijn man noemt me het zonnetje in huis. Toen ik promoveerde, jaren geleden, werd tegen me gezegd dat ik zo opgeruimd ben. Dat is zo, letterlijk en figuurlijk. Die houding, dat optimisme, breng ik ook over in mijn werk. Ik ben een aanjager. Als ik zie dat ik mensen bij elkaar heb weten te brengen in projecten, die altijd spannend zijn om op te starten, is dat prachtig. Het doseren van mijn energie, dat is het ingewikkeldste.
Ik was een vreselijke puber. Oh nee, echt niet. Ik was heel rustig, ingetogen, nooit dwars. Ik denk niet dat mijn moeder vindt dat ik lastig was, als ik het haar nu zou vragen. Op de middelbare school was ik wel een soort buitenbeentje, denk ik. Vraag me niet waarom, we waren met een groep van vier meiden, soms vijf, die elk nog een eigen stijl zochten. We waren net wat anders dan de rest. Niet in negatieve zin of dat we er last van hadden, maar terugkijkend op die tijd realiseer ik me wel dat we altijd met datzelfde groepje waren.
"Het doseren van mijn energie is het ingewikkeldste"
Bid je weleens? Ik ben katholiek opgevoed, katholiek getrouwd en onze dochter is gedoopt en gevormd. Maar ik voel me nu een atheïst. Ik heb een binding met herinneringen, niet meer met de kerk of religie. Het was onlangs mijn vaders verjaardag, hij is al bijna negen jaar geleden overleden, maar op zo’n dag denk ik veel aan hem. Ik heb voor het laatst gehuild toen hij overleed, het was verdrietig, maar ook goed. Hij was al langer ziek. Die goeie herinneringen zijn voor mij het houvast, hoe ik het ‘geloof’ inkleur. We wonen naast een natuurbegraafplaats en ik wil daar begraven worden. Midden in de natuur, waar hertjes rondlopen en vogeltjes vliegen. We lopen er nu weleens met de hond, het geeft mij rust daar te zijn. Ik kan dan echt genieten van een vogeltje dat op een takje zit. Mijn man is geloviger, voor hem hangt begraven worden toch iets meer met een kerkhof samen.
Wat wil je je dochter meegeven? Vertrouw op jezelf en op je eigen kunnen. Wees eerlijk, haal eruit wat erin zit. Mijn dochter is nu 22 en studeert geneeskunde, hier aan de UM. Dat is een bewuste keuze geweest, ze wist op haar twaalfde al dat ze dokter wilde worden. We hebben haar geadviseerd om ook buiten Maastricht te kijken naar een universiteit, dat heeft ze gedaan, maar haar keuze stond eigenlijk al vast. Ze is zorgzaam, heeft humor, is creatief en weet heel goed de balans te bewaken tussen privé en werk. Ze heeft ons ooit verboden om ’s avonds bij het eten over het werk te praten. Mijn man en ik hebben allebei een achtergrond als onderwijskundige en spraken daar vaak over. Daar was ze op een bepaald moment wel klaar mee. Nu mag zij haar ervaringen delen terwijl wij luisteren.
"Op de middelbare school was ik wel een soort buitenbeentje, denk ik"
Over tien jaar…ben ik bijna met pensioen en hopelijk heel veel bezig met mijn hobby: kleding maken. Daarmee ben ik begonnen toen ik nog een kind was, ik haalde lapjes stof bij de stoffenwinkel en maakte met een vriendinnetje poppenkleertjes. Toen ik een jaar of vijftien was, wilde ik voor mezelf gaan naaien. Ik had een tante die coupeuse was, tante Truus, en die hielp me daarmee. Ik heb toen ik in Limburg kwam wonen vier diploma’s gehaald op de modevakschool. Alles wat ik zou willen naaien, kan ik zelf maken. Ik ben nu bezig met een colbert, maar ook deze blouse heb ik zelf gemaakt. Als ik straks 67 ben, heb ik waarschijnlijk de draad weer opgepakt en hopelijk de opleiding van de modevakschool afgerond om daarna zelf les te gaan geven. In het naaien an sich ben ik goed, niet perfect, maar het didactische, om het anderen te leren, dat vind ik het allerleukste. Komt toch weer het onderwijskundige aspect om de hoek kijken.