Grootste talent? Of zingen, of dansen. Van mijn oma kreeg ik op mijn eerste verjaardag al een tutu, haha. Mijn ouders hebben me op mijn vierde op klassiek ballet gezet. Ze zijn erg geïnteresseerd in klassieke muziek. Mijn familie is sowieso heel muzikaal: mijn moeder en zus zingen graag, mijn oma speelt piano in de kerk, mijn vader trompet in een jazz combo, en mijn broertje studeert als hoge bariton aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Ik doe naast ballet ook urban dance zoals hiphop, compleet verschillende stijlen. Bij klassiek ballet ligt de nadruk op strakke techniek en discipline, terwijl hiphop draait om grooves en freestyle. Vooral dat laatste blijft lastig, ik voel me daar nog niet helemaal comfortabel bij. Maar ik blijf leren.
Toen ik van Den Haag naar Maastricht verhuisde om geneeskunde te gaan studeren, ben ik even gestopt met dansen. Dat miste ik enorm. Ik woon nu in Lanaken, net over de grens. Daar geef ik danslessen aan kinderen. Ik heb ook hiphoples bij MSDV Let's Dance gegeven. Zelf krijg ik les bij Oxygen Academy of Dance in Maastricht. Daar kan ik mij ontwikkelen tot allround uitvoerend danser, binnenkort doe ik mee aan wedstrijden.
Mijn broer en zus zijn mijn beste vrienden. In Maastricht kon ik geen kamer vinden en toen ben ik bij mijn zus en haar verloofde ingetrokken, daar zit ik nu twee jaar, in Lanaken. Ze is elf jaar ouder. Vroeger merkte je dat leeftijdsverschil wel, maar nu niet meer. Mijn broertje woont nog in Den Haag, we schelen maar anderhalf jaar. Mijn broertje, zus en ik zijn trouwens allemaal actief in de medische wereld. Mijn broer en ik studeren geneeskunde - ja, dat doet hij nog naast het conservatorium -, mijn zus werkt al in het ziekenhuis als radiodiagnostisch laborant. Onze familie is hecht, we zien elkaar vaak, zelfs al wonen sommigen in Frankrijk en Italië. Mijn moeder komt uit Congo-Brazzaville en mijn vader is Nederlands.
„Blijf trouw aan jezelf. Daarmee maak je jezelf gelukkig en trek je mensen aan die bij je passen.“
Het hoogtepunt van dit jaar… was ons eerste optreden met de band Tinnitus. Haha ja, die naam, we zijn tenslotte geneeskundestudenten. Ik had altijd al gedroomd van spelen in een band, als zangeres. Ik twijfelde, kan ik het wel? Ik zong altijd klassiek en vooral ensemble, zoals bij Nationale Koren in Den Haag. Vorig jaar dacht ik: ik ga het gewoon proberen. Ik heb auditie gedaan bij de medische studievereniging Pulse en nu treden we regelmatig op, bijvoorbeeld in de Muziekgieterij en Open Mic Night van het University College. We zijn met twee zangers, soms wisselen we elkaar af. Ik ben een sopraan maar popliedjes zing ik een stuk lager. Ik heb niet zo’n typische, schelle popstem. Het is geweldig om samen muziek te maken, je kunt alles loslaten.
Liefde? Daar sta ik voor open, maar ik ben niet actief aan het zoeken. Geen datingapps voor mij. Iedereen is druk, ik ook. Maar voor belangrijke dingen maak je tijd.
Wat zie ik als ik in de spiegel kijk? Dat hangt af van mijn stemming. Soms denk ik: ja, ik zie er goed uit. En soms, na het sporten, denk ik: mwah. Als puber was ik onzeker over mijn haar. Mijn natuurlijke krullen zaten nooit zoals ik wilde. Maar nu ben ik daar wel overheen. Ook als ik er niet goed uitzie is het oké, je kunt niet altijd zelfverzekerd zijn.
Mijn grote voorbeeld … is qua dans een Afro-Amerikaanse ballerina, Michaela DePrince. Ze was een prachtige danseres en vertelde open over hoe het is om in een witte wereld te leven, dat inspireerde me. Toen ik acht was, heb ik in een productie van de Dutch Don't Dance Division mogen spelen waaraan ook zij meedeed. Het was voor mij bijzonder om, toen zij onverwacht overleed afgelopen september, te gast te zijn bij Eva Jinek. Daar vertelde ik over mijn eigen ervaring. Soms voel ik me namelijk anders, vooral als het gaat om mijn haar – een knotje maken gaat bij mij moeilijker - en make-up – die is veelal voor mensen met een lichte huid.
„Wat voor mij centraal staat, is mensen inspireren. Of dat nou via muziek is – een taal die iedereen raakt – of in de zorg.“
Het beste advies dat ik ooit kreeg was: Blijf trouw aan jezelf. Daarmee maak je jezelf gelukkig en trek je mensen aan die bij je passen. Dat heb ik ook ervaren in dans en muziek. Soms moet je die ene stap buiten je comfortzone zetten. Zoals toen ik naast klassiek ook hiphop probeerde. Uiteindelijk komt het goed.
Wie vindt jou niet aardig? Hmm, moeilijk te zeggen. Maar ja, in het verleden zijn er wel eens vriendschappen kapotgegaan. En dat doet pijn. Het is gewoon verdrietig als je elkaar tegenkomt en er niks meer over is van die vriendschap. Het ging toen om twee vriendinnen van mij die ruzie hadden. En daar sta je dan tussenin. Ik probeerde neutraal te blijven, maar dat gaat dus niet.
Zekerheid of passie? Het is moeilijk om professioneel puur voor dans en zang te gaan. Je hebt een back-up plan nodig. Een blessure, en het is klaar. Daarom combineer ik mijn hobby’s met mijn andere passie: geneeskunde. Ik mocht stagelopen in een zorgcentrum, dat inspireerde me enorm, vooral de afdeling dementie. Ik merkte dat ik goed ben in contact leggen met patiënten. Soms is alleen een luisterend oor al genoeg. Wat voor mij centraal staat, is mensen inspireren. Of dat nou via muziek is – een taal die iedereen raakt – of in de zorg.