Slechte tijden: “Ik dacht echt dat ik niet zou kunnen falen”
“Eigenlijk zijn mijn recente hoogte- en dieptepunt met elkaar verbonden,” zegt Alexia Cosmatchi (20), tweedejaars European Studies. Ze groeide op in Roemenië en rondde haar middelbare school af in haar geboorteland Luxemburg.
Een week geleden ontdekte ze de onvoldoende voor een essay. “Ik ben nog nooit gezakt voor een vak of een opdracht, dus voor mij was dit het ergste wat er kon gebeuren”, geeft ze toe. Het ging om een literatuuroverzicht dat ze had opgevat als een onderzoeksverslag. Hoewel de kwaliteit van haar werk goed was, resulteerde deze misinterpretatie toch in een onvoldoende. Op de dag dat ze haar cijfer kreeg, was haar vriend er om haar te steunen. “Er zijn wat tranen gevloeid, maar hij hielp me inzien dat dit ook een nieuwe bron van motivatie kan zijn.”
Ze is er anders naar gaan kijken: “Eerst voelde ik me bijna onaantastbaar. Ik dacht echt dat ik gewoon niet zou kunnen falen.” Nu beseft ze dat het iedereen kan gebeuren, “en dat is oké”. Het feit dat studiegenoten soortgelijke problemen hebben, helpt haar zich minder alleen te voelen. Het herinnert haar eraan dat tegenslagen gewoon een deel zijn van het academische traject.
Goede tijden: “Ik deel mijn tijd nu beter in”
Toen ze er over nadacht, besefte Cosmatchi dat ze te veel van zichzelf vroeg: ze volgt lessen, is actief bij twee studentenorganisaties en heeft een parttimebaan. Ze maakte studieopdrachten vaak pas op het laatste nippertje, in de hoop dat alles goed komt. Door te zakken werd ze gedwongen haar schema onder de loep te nemen. “Ik schrijf nu al mijn taken op en houd me er ook echt aan,” zegt ze, trots op haar nieuwe discipline. Ze probeert haar dagen beter te structureren en een balans te vinden tussen haar verantwoordelijkheden en rust.
De opdracht herkansen? Het zou haar kunnen helpen, denkt Cosmatchi, omdat ze opnieuw naar haar bronnen moet kijken en daardoor ook een sterkere basis legt voor het volgende vak, dat aansluit op dezelfde stof. “Als er één vak is waar ik voor zou moeten zakken, is het dit, juist omdat het zo met het nieuwe blok verbonden is”, lacht ze. Het heeft haar een doel gegeven. Wat eerst als tegenslag voelde, heeft haar nu sterker gemaakt.
Ambra Imeraj