Uit mijn slaapkamerraam zag ik vroeger… onze tuin, met een grote spar en een schuurtje achterin. Op de vensterbank zat vaak een kat, van ons of van een van de buren. Ik ben opgegroeid in een vrij kleine stad. Qua oppervlakte zo groot als Maastricht, maar met de helft minder inwoners. Toen wilde ik er zo snel mogelijk weg, ik vond het saai. Nu zie ik hoe veilig het is en hoe fijn eigenlijk voor tieners. Er waren veel verenigingen en activiteiten voor jongeren.
Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan? Deze zomer ben ik voor het eerst een Alp opgegaan. Het was geweldig – ten eerste omdat het is gelukt. We hoefden niet echt te klimmen, maar moesten wel heel steil omhoog wandelen. En ten tweede omdat het een prachtige dag was, zonnig, terwijl op de hoge pieken nog steeds sneeuw lag. Ik hou van de bergen. Die hadden we niet in mijn geboortestreek, maar wel in Boedapest, waar ik ook drie jaar heb gewoond.
"Soms is scrollen het enige waar je energie voor op kunt brengen"
Ik hoef mijn schermtijd helemaal niet te beperken. Jawel… mijn vriend herinnert me er vaak aan dat ik minder op mijn telefoon moet zitten. Het is niet zo heel erg – ik zit er geen acht uur per dag op – maar soms heb je van die dagen dat je heel moe bent en scrollen het enige is waar je nog energie voor kunt opbrengen. Dat werkt overigens voor geen meter, daarna voel ik me alleen maar nog uitgeputter. Ik kijk vooral filmpjes van puppy’s of andere schattige dieren op Instagram en TikTok, ik ben makkelijk te entertainen.
Moeilijkste aan de liefde? In het begin botsten we vaak. We hadden een klik, maar dat betekende niet dat we het altijd eens waren. Dan moet je niet opgeven, maar kijken wat er achter het standpunt van de ander zit. Waarom denkt hij zo? Zo kun je elkaar echt leren begrijpen, maar daarvoor moet je wel de moeite nemen om dieper te graven.
Honden of katten? Voor nu honden, maar ik ben ook dol op katten. Ik ben met beide opgegroeid, net als met wat kippen en een varken. In onze stad was dat normaal, bijna iedereen had wel een paar dieren. Nu heb ik een bordercollie, Rosita. We hebben haar drie jaar geleden uit het asiel gehaald.
"Veel therapie later begrijp ik beter waarom hij zo was"
Ik vertel mijn moeder alles. Dat probeer ik wel. Als tiener vertelde ik haar niets, maar op een gegeven moment besefte ik dat als ik een volwassen relatie met haar wil opbouwen, ik haar wel moet vertellen wat er in mijn leven speelt. Nu zijn we close, ik bel haar zeker één keer per week. Mijn vader is overleden toen ik een tiener was, maar we hadden toen al een paar jaar nauwelijks contact. Op mijn elfde gingen mijn ouders uit elkaar. Dat was vooral een opluchting, onze gezinsdynamiek en die relatie waren niet gezond. Mijn vader dronk, werd agressief. Veel therapie later begrijp ik beter waarom hij zo was, kan ik mijn woede jegens hem loslaten en mis ik niet per se hem, maar wel dat ik hem niet echt gekend heb.
Kleine ergernis? Langzame mensen. Ik loop snel, heb eigenlijk voor alles een snelle en pragmatische aanpak. Als ik iets doe, dan ga ik er ook voor.
Laatste boek? Brave New World van Aldous Huxely. Ik vind het geweldig. Het speelt in een dystopische wereld waarin mensen volledig geconditioneerd worden om in een soort kastesysteem te passen. Het heeft me aan het denken gezet over de manier waarop we soms onbewust onszelf en kinderen conditioneren. De scheidslijn tussen koesteren en beïnvloeden is dun.
"Er is ook een oud adellijk geslacht dat Bátori heet"
Ik ben vernoemd naar… niemand denk ik. Ik weet alleen dat mijn vader mijn naam heeft gekozen en mijn moeder die van mijn vier jaar oudere broer. Onze familienaam is trouwens een heel traditionele Hongaarse naam. Er is ook een oud adellijk geslacht dat Bátori heet, maar ik weet niet of ik daarvan afstam.
Beste muziek? Daar blijf ik trouw aan mijn wortels: alternatieve Hongaarse muziek. Mijn vriend en ik hebben elkaar vijf jaar geleden ontmoet bij een concert van de band 30Y. Met Kerst gaan we weer naar een concert van hen. Ik luister veel naar muziek. Soms zit ik niet helemaal lekker in mijn vel, maar weet ik niet precies waarom. Muziek kan een bepaalde stemming oproepen, waardoor het makkelijker wordt om helder te krijgen wat ik precies voel.
Leuk en niet leuk aan promoveren? Ik probeerde al een tijdje een promotieplek te krijgen, werken in de academische wereld is mijn droom. Ik vind het heerlijk dat ik iedere dag weer diep in mijn onderzoek – naar zelfstudie en de rol van technologie daarin – kan duiken. Ik hou ervan om steeds nieuwe dingen te ontdekken. Minder leuk is het twijfelen aan jezelf. Ik doe mijn uiterste best, maar is dat genoeg?
Over tien jaar? Werk ik in de academische wereld. En ik woon op een kleine boerderij met mijn vriend en een schare honden die we uit het asiel hebben gehaald, in de Zuid-Limburgse heuvels of misschien de Ardennen. Kinderen wil ik niet. Ik zie veel rollen voor mezelf in het leven, maar moeder is er daar niet een van. Hopelijk heb ik een goede werk-privé-balans en ontdek ik nog steeds nieuwe dingen, door te reizen en te lezen.