We zijn op de eerste verdieping, tussen de studieplekken. Een eerste blik roept vooral vragen op: een kartonnen doos om doorheen te lopen, een groene plastic tuinkas met een stoel erin, een oude draaischijftelefoon en een grote spiegel op de grond. Wat is het idee? Stilstaan en reflecteren. De doos bevat vragen als: “Where do I start and the other stop?” en even verder: “Who are you at your core?”
Gevoelens waarnemen
Sommige studenten kijken even, maar lopen dan snel door. “Precies dat gedrag probeer ik te doorbreken,” zegt Nouwens. “Niet doorgaan, maar juist stoppen en rust toelaten.” Ook UM-medewerkers doen in groepjes mee, bijvoorbeeld tijdens de workshop personal leadership; Nouwens begeleidt hen voor deze activiteit als een vorm van teamcoaching. “Ze waren echt geraakt en begonnen weer hun gevoelens waar te nemen.”
De opzet is simpel, met gerecyclede of oude materialen en een minimalistisch design. “Dat is bewust zo. Te veel visuele prikkels leiden af. Het gaat erom je zintuigen opnieuw te activeren,” legt ze uit. Een ‘ladder’, verwerkt in de trap naar de tweede verdieping, nodigt bijvoorbeeld uit om na te denken over persoonlijke doelen en carrière. Maar niet iedereen voelt zich daar op zijn gemak bij. “Sommige studenten vinden deze open setting misschien lastig. Een gesloten ruimte zou meer veiligheid bieden,” denkt Nouwens.
Onbereikbaar
Hoewel de ervaring ruimte biedt voor reflectie, blijft contact achterwege. Studenten kunnen na hun deelname een afspraak met Nouwens maken, maar tot nu toe heeft niemand dit gedaan. “Dit verbaast me, want ik merk dat mensen vaak geraakt zijn. Misschien vinden ze het spannend of weten ze niet hoe ze die stap moeten zetten.”
De tentoonstelling, die nog in ieder geval tot maart duurt, maakt deel uit van bredere activiteiten aan de UM rond coaching en welzijn.