Ik geef het meeste geld uit aan….de huur. Het is gewoon heel duur om ergens te wonen. Mijn vriendin en ik wonen samen en we delen de kosten, al betaal ik in verhouding wat minder. Ik heb geen vast salaris zolang ik bezig ben met mijn opleiding, over anderhalf jaar ben ik basisarts. We wonen sinds kort in Den Bosch, het ligt centraal voor zowel mijn werk, ik zit nu in het ziekenhuis in Helmond, als dat van mijn vriendin. De stad doet me denken aan Maastricht. Samenwonen is misschien wel mijn beste beslissing geweest, ik zat gevangen in het studentenleven en kon daaruit komen dankzij de structuur en de regelmaat van het leven met Simone.
Ik ben thuis de kok. Ik heb een bijbaantje gehad in het Kruisherenhotel in Maastricht, in de bediening, en keek regelmatig mee in de keuken. Aan het begin van mijn studententijd heb ik zelf leren koken en kwam ik erachter hoe leuk het is. Nu maak ik regelmatig diners van zes, zeven gangen. Vrienden en familie weten me wel te vinden tijdens de kerstdagen, maar ik wil dan niet de hele tijd in mijn eentje in de keuken staan, ik pluk dan wel iemand van tafel om me gezelschap te houden. Een goed diner vergt voorbereiding en veel tijd en ik wil ook nog een beetje genieten. Mijn favoriete gerecht is trouwens pizza. Een guilty pleasure.
"Door mijn diagnose kreeg het beestje een naam"
Alle dagen heel druk. Dat is wat er vaak wordt gezegd als het over ADHD gaat, het is een stereotypering. Ik heb ADD, dat valt onder ADHD, maar het is meer de stille, in jezelf gekeerde variant. Ik ben heel dromerig naar buiten toe, maar in mijn hoofd is het heel druk, ik heb voortdurend gedachten. Anderhalf jaar geleden kreeg ik de diagnose, na een lange periode van onzekerheid. Ik merkte al langer dat er iets niet klopte en tijdens de coronaperiode kreeg ik paniekaanvallen, was ik angstig. Ik sprak erover met een psycholoog, maar het ging niet beter, ik werd depressief. Mijn therapeut vroeg of ik weleens was getest op ADHD omdat je op volwassen leeftijd, als je het nog niet weet, vaak paniekklachten krijgt. Ik heb allerlei testen gedaan, gesprekken gevoerd over hoe het vroeger ging op school met mijn concentratie en daar rolde ADD uit.
De diagnose was een opluchting. Toch wel. Ook voor mijn omgeving, mijn vriendin had een vriend die zichzelf niet meer was. Het beestje kreeg een naam en ik kon leren ermee om te gaan. Met cognitieve gedragstherapie bijvoorbeeld, en medicatie. Het was heel prettig om weer rust in mijn hoofd te krijgen. Als je de hele dag door paniek en angst ervaart, is dat niet goed voor je concentratie. Ik heb studievertraging opgelopen. Mijn studieadviseur zei op een bepaald moment, toen er nog geen diagnose was: ‘Aan een dood paard ga ik niet trekken’. Dat is nu wel anders, ik ben veranderd, heb een draai van 180 graden gemaakt in mijn doen en laten.
"Mijn liefde voor klassieke muziek komt niet van mijn ouders, zij vinden het heel saai"
Laatste keer hard gelachen? Pasgeleden nog, om een show van cabaretier Ronald Goedemondt. Veel cabaretiers beledigen en maken mensen belachelijk om te scoren. Hij houdt het bij zichzelf, ik herken zijn strubbelingen met het dagelijks leven.
De muziekknop gaat altijd op 10. Ja! Mijn keuze voor muziek is heel gevarieerd. Ik kan naar Chopin luisteren, maar ook naar hardstyle, snelle elektronische muziek die lijkt op hardcore, de Top 40 en de Top 2000. Ik ben nieuwsgierig en aan sommige liedjes bewaar ik goede herinneringen. Die liefde voor klassieke muziek heb ik trouwens niet van huis uit meegekregen, mijn ouders vinden het heel saai.
Het moeilijkste gesprek dat je ooit met je ouders hebt gehad. [Het blijft even stil]. Dat ging over mijn studie. En of ik daarmee moest stoppen. Ik heb mijn eerste jaar drie keer opnieuw gedaan. Na de tweede keer vroegen mijn ouders of ik wel moest doorgaan, bij de derde poging wilden ze weten of ik een plan B had. Maar ik wilde per se geneeskunde doen, ik nam geen genoegen met iets anders. Ik ben trots dat ik heb volgehouden, ik heb net coschappen gelopen en wil graag richting gynaecologie. Mijn moeder heeft me zien worstelen, zag me van een blij kind veranderen in een tobbende student. Ze was bang dat ze me kwijtraakte, maar nu hebben mijn ouders rust.
"Ik veroordeel niet; vrienden vertellen bepaalde dingen daarom alleen aan mij"
Vroeger sloegen mijn broer en ik elkaar de kop in. Ik heb een volle broer, een halfbroer en twee halfzussen. Met mijn volle broer maakte ik veel ruzie. Ik was de jongste thuis en best jaloers. Mijn broer kon een racebaan bouwen en ik niet, dus maakte ik die kapot. Ik werd boos als ik een spelletje verloor, maar zodra we samen konden gamen, waren we de beste vrienden. Dat zijn we nu nog steeds. We verschillen enorm, hij is wat stiller en meer op zichzelf. Ik wil graag naar buiten en ben uitbundiger in een groep. Maar als er iets is, staat hij altijd voor me klaar.
Ik ben een goede vriend….omdat ik heel trouw ben. Ik veroordeel niet, ben vooral nieuwsgierig. Ik wil graag weten wat er speelt. Vrienden komen bij me met verhalen die ze alleen aan mij durven te vertellen. Ik ben iemand bij wie ze hun ei kwijt kunnen, zeggen ze.
Wat vind je spannend? Mijn verhaal vertellen. Zeker als ik zeg dat ik medicijnen gebruik. De buitenwereld heeft daar toch een bepaald beeld bij. Zo van: je slikt zeker een pilletje om makkelijker te studeren. Toen ik voor het eerst mijn verhaal vertelde aan de buitenwereld, over wat er met mij aan de hand is, vond ik dat heel spannend. Maar de reacties waren positief, ik vind het fijn om voor mensen die hier ook mee worstelen, meer begrip te kweken.