Hoeveel uur per dag zit je op je telefoon? Dat kan ik even checken (kijkt op zijn telefoon). Vandaag is het 1 uur en 45 minuten. Vorige week was het wel 6 uur per dag, maar dat was voor werk. Als coördinator van de bachelor Digital Society beheer ik samen met een studentambassador onze Instagrampagina. Persoonlijk doe ik er verder niets mee, ik realiseerde me hoeveel data dat platform verzamelt en verkoopt, daar heb je heel weinig over te zeggen. En het is natuurlijk ook een hoop flauwekul. Ik weet nog dat ik ooit een foto postte van mijn lunch - een avocadobroodje - dan krijg je tien vrienden die het liken…toen dacht ik echt: waar ben ik mee bezig? Daarna heb ik alles verwijderd.
Mijn droomproject (denkt na) dat is deels verwezenlijkt, The Plant, een digitaal laboratorium waar studenten kunnen experimenteren. Denk aan een 3D-printer, VR-lessen, programmeren, of het analyseren van big data op het web. We noemen het een playground waar je vrij kunt spelen. Ik vind het heel belangrijk dat studenten er graag zitten, dan komt het leren vanzelf. Niet alles hoeft leuk of een spel te zijn natuurlijk, maar een positieve ervaring helpt altijd. Een niet academisch droomproject? Misschien ooit op een podium, achter de piano, in een kleinkunstvoorstelling…, dat is eigenlijk mijn grootste droom. Ik deed wat toneellessen, leek me leuk, daar stond een piano die ik gebruikte voor een opdracht en dat werd een beetje cabaret, dat was zó cool! Ik heb via een app noten leren lezen en nu speel ik al Yellow, van Coldplay, haha.
"Ik vroeg haar spontaan of ze dan met mij mee wilde gaan, en ze zei: ‘Ja, waarom niet?’"
Ik leerde mijn vriendin op een dansles kennen. Ik had me ingeschreven voor een Lindy Hop-dansles in Brussel, waar je leert swingen. Toen werkte ik nog in Leuven voor mijn promotie. In de groep praatten Lola en ik nooit met elkaar, pas tijdens een social-dansevenement kwamen we in gesprek. Vanaf toen ging alles heel snel. We hadden het over vakanties, en zij zei dat ze naar Zwitserland wilde gaan om te skiën maar niemand had om mee te gaan. Nou, ik wilde ook wel gaan en had ook geen skimaatje. Dus ik vroeg haar spontaan of ze dan met mij mee wilde gaan, en ze zei: ‘Ja, waarom niet?’ Na dat moment hebben we elkaar niet meer gesproken, behalve dat ik haar de informatie stuurde wanneer we zouden vertrekken. Ik wist niet eens of ze al een vriend had. Maar goed, ze werd mijn skimaatje, en later op die vakantie dan ook mijn vriendin. En onze skivakanties zijn nu de leukste vakanties van het jaar.
Ik ben gefascineerd door… hoe mensen ergens in gaan geloven, hoe overtuigingen ontstaan en welke rol media spelen in het manipuleren van mensen. Voor mijn promotie onderzocht ik jihadistische propaganda: hoe radicaliseert iemand, hoe kan het dat een jongen in Brussel opgroeit en dan besluit om daar een bom af te laten gaan? Je neemt dat soort onderzoek wel mee naar huis: ik maakte inhoudsanalyses van video’s met onthoofdingen, geen fijne beelden en dat dan gefilmd met een Hollywoodachtige techniek. Ik werd er een beetje cynisch van en dan heb je echt in je privéleven wat tegenwicht nodig, om me weer te kalibreren. Welke grappen kun je nog maken? Dan stond ik te koken, pakte een courgette en hakte er een stuk vanaf met een luid ‘Allahu Akbar’. Lola vond dat niks: “Doe dat nou niet want dadelijk doet [zoontje] Arthur dat op school na en krijgt-ie ruzie of straf.”
"Als ze zeggen “I skimmed the readings”, hebben ze het misschien wel gedownload, maar niet gelezen"
Guilty pleasure? Hmm... Kaneelbroodjes, denk ik? Ik weet niet of dat écht een guilty pleasure is, maar voor mijn vriendin wel, het is haar te duur. Elk weekend en doordeweeks ook een paar. Bij Banditos hebben ze hele goeie, maar laatst zag ik een food influencer op Instagram zeggen dat die van Ginnies niet te overtreffen zijn. En dat klopt.
Ik kan er niet tegen als studenten… zich niet goed voorbereiden. Ik vind het respectloos. Niet tegenover mij, ik krijg het salaris wel, maar tegenover anderen die er echt moeite voor hebben gedaan. Er zijn helaas altijd studenten bij wie ik dat merk. Als ze zeggen “I skimmed the readings”, hebben ze het misschien wel gedownload, maar niet gelezen. Ik probeer het wel te begrijpen, misschien heeft het te maken met de post-coronageneratie, die twee jaar online onderwijs had zonder fysiek in de klas te zitten. Maar zelfs YouTube-filmpjes worden niet altijd bestudeerd! Het maakt me boos en dat laat ik merken ook. Dat bevordert natuurlijk niet altijd de sfeer in de groep, maar ja, ik heb liever dat ze dan wegblijven.
Waar ga je heen met een tijdmachine? Ik denk naar de Romeinen. Gladiator is een fantastische film, die heeft me geïnspireerd. Maar ter verduidelijking: ik hoef niet als gladiator terug hoor. Ook niet per se rijk, of als arme sloeber. Gewoon rondlopen als een gewone Romein, met een tuin. Het was een totaal andere tijd, en ik zou willen weten hoe het écht was. Of iets anders: de buurt van het Orléansplein aan het begin van de twintigste eeuw. Onze oude buurman beschreef ooit hoe de straat er zeventig of tachtig jaar geleden uitzag: “Hier was een apotheek, daar een slijterij, daar een bakker en hier gaf een vrouw altijd pianoles.” Sindsdien vraag ik me soms af: wie woonde er toen in ons huis? Als ik door onze straat loop, stel ik me voor hoe ik het verse brood ruik, terwijl op de achtergrond pianomuziek klinkt. Het leven leek toen zo moeiteloos. Nu is het een studentenwijk en hoor je de hele dag scootertjes rondscheuren, maar ik mag die levendigheid wel.