“Toen ik Maastricht voor het eerst bezocht, vond ik het een mooie stad, maar ook een beetje stijfjes. Al die dure chique winkels… Ik wist niet zeker of het wel helemaal mijn stad was. De eerste keer dat ik me hier echt thuis voelde, was toen een van mijn vrienden me meenam naar Café Rosé. Grappig, want ik ben niet zo’n party-persoon. Hier zag ik een andere kant van de stad. Ik voelde me meteen op mijn gemak, het is een omgeving waarin mensen zichzelf kunnen zijn.
“Ik kwam er wat later dan de meeste mensen achter dat ik queer was, net na de middelbare school. Ik kom uit een klein plaatsje in Duitsland, vlakbij Hamburg. Iedereen accepteert het daar, maar er is niets voor de queergemeenschap. We hebben überhaupt maar één kroeg, en die is afgebrand. Ik heb die kant van mezelf dus nog niet echt kunnen ervaren. Hier kan het wel en dat maakt mijn studentenleven completer. Café Rosé is ook een van de weinige alternatieve bars in Maastricht, ik vibe goed met de muziek daar. Gelukkig vinden mijn vrienden, ook degenen die niet queer zijn, het altijd leuk om te gaan.
“Ik heb lang getwijfeld wat ik wilde studeren, maar wist wel dat ik naar een grotere plaats wilde. Hamburg lag voor de hand, maar ze hadden niet het soort internationale studie dat ik zocht. Ook al moest ik even wennen aan Maastricht en aan het op mezelf wonen, aan alle nieuwe dingen eigenlijk, nu vind ik het hier heel leuk. Ik zit bij het Universiteitskoor, heb een vriendengroep, vind mijn studie interessant. In het weekend loop ik graag door de stad als alle toeristen en dagjesmensen er zijn, je hoort dan zoveel verschillende talen, dat geeft je een vakantiegevoel. Het enige wat we missen is een plek waar je aan de Maas kunt zitten, waar je even met je voeten in het water kunt bungelen.”