Imaging Engineering (MIE) is een tweejarige Engelstalige master van de faculteit Science and Engineering, die nu drie jaar bestaat. Waar de opleiding in september 2023 zeven studenten trok, bestaat de nieuwe lichting slechts uit twee; een uit Iran en een uit Amerika. Programmadirecteur Gavin Hazell: “We verwachtten er in eerste instantie zes, maar door veel gedoe met visa zijn er vier afgevallen.”
Is er nog wel sprake van probleemgestuurd onderwijs bij zo’n kleine groep? Normaal gaan zo’n tien tot vijftien studenten met elkaar in gesprek. “We hebben het wel geprobeerd, met een tutor erbij, maar het voelde vaak geforceerd”, vertelt de 28-jarige Amerikaanse student Chance Everett Charles. Hazell herkent de worsteling: “PGO is nogal een uitdaging en vraagt flexibiliteit van onze blokcoördinatoren, zij moeten sommige processen net iets anders vormgeven. Je kunt niet vasthouden aan de klassieke zevensprong, soms kiezen we noodgedwongen voor een meer praktische invulling, zoals een computeropdracht waarbij een beeld moet worden geanalyseerd.”
Ook zijn de bijeenkomsten korter, nu en dan informeler, bijvoorbeeld als ze samenkomen in het kantoor van de tutor. De studenten krijgen vragen over literatuur die ze hebben moeten lezen, discussiëren erover, met elkaar of met de docent, of er wordt een paper van hen verwacht. Omdat de twee deze en de volgende periode ook nog eens andere keuzevakken (alleen voor studenten van de MIE) volgen, werken ze zelfs ‘solo’. Waar de een voor Advanced Image Processing & AI gaat, volgt de ander Advanced Optical Microscopy. Het zou niet raar zijn als het opleidingsbestuur had besloten dat er dit jaar geen keuzemogelijkheid is vanwege het kleine aantal, maar Charles is blij dat dat niet is gebeurd. “Daarmee hebben ze geworven, je stelt je erop in als toekomstig student, dus dan is het mooi dat ze zeggen: ‘We vinden het wel zo fair om de keuzeblokken aan te bieden.’”
Uitdagingen
De master leidt interdisciplinaire specialisten op die met de technische kant van beeldvorming uit de voeten kunnen én natuurwetenschappelijke kennis in huis hebben. Een voorbeeld van een modern imaging systeem is massaspectrometrie, een techniek waarmee moleculen in beeld kunnen worden gebracht. Het Maastrichts onderzoeksinstituut M4I van universiteitshoogleraar Ron Heeren legt zich hier op toe en is betrokken bij de opleiding. Toch is MIE niet alleen op de biomedische sector gericht. Zo hebben de studenten in hun projectperiode in het Bonnefantenmuseum een platform voor een camera moeten ontwerpen waarmee kunstwerken kunnen worden gescand.
Wat vinden de twee studenten eigenlijk zelf van de ‘mini’-master? Charles is elektrotechnicus, werkte een aantal jaren voor het Amerikaanse leger als specialist op het gebied van onbemande luchtvaartsystemen, zoals drones. De UM kwam op zijn pad tijdens een wereldreis nadat hij het leger vaarwel had gezegd. Met probleemgestuurd onderwijs was hij niet bekend. Dus dat hij dat nu moet missen, daar ligt hij niet wakker van. Net als van het feit dat hij maar weinig medestudenten heeft, “ik studeer liever wat geïsoleerd”.
Zo niet de 28-jarige Iraanse Niyousha Mirzaghavam. Eenmaal in Maastricht – ze wilde graag in Europa studeren – schrok ze van het feit dat er slechts één medestudent rondliep. Hoe anders was het aan de Islamic Azad University in Teheran waar ze met meer dan vijfhonderd anderen een bachelor in biomedical engineering volgde. Ze noemt MIE een pittige studie, inhoudelijk, maar ook vanwege de Engelse terminologie. Haar moedertaal is Farsi, haar bachelor deed ze in die taal. Mirzaghavam ervaart dan ook “de nodige uitdagingen”, iets dat misschien minder was geweest als ze meer studenten om haar heen had gehad, zegt ze, waarmee ze een vriendschapsband kon opbouwen, mee kon discussiëren, van kon leren. Nu is ze vooral op zichzelf aangewezen.
19 duizend euro
Los van het feit dat er van een ‘international classroom’ totaal geen sprake is – eerder van privéonderwijs – rijst de vraag of zo’n opleiding überhaupt levensvatbaar is. FSE telt vijf masteropleidingen en alleen deze heeft “minder dan tien studenten”, legt directeur Bakir Bulić uit. Omdat de andere masters “mooie studentenaantallen” hebben, kan MIE “makkelijk meedraaien op de ondersteuning die we bieden aan grotere masters, zoals inschrijvingen en verroostering. Daarmee worden de vaste kosten gedeeld. Het moge duidelijk zijn dat het geen super lucratief programma is in puur financiële zin maar ook geen financiële ‘bleeder’ die de faculteit schaadt.”
Decaan Thomas Cleij wijst daarbij op andere masters zoals Biobased Materials en Systems Biology, die in de eerste jaren ook weinig studenten telden. “Die instroom is nu redelijk op orde, dus je hebt gewoon geduld nodig.” Daarnaast wijst hij op de engineering-poot van de faculteit die langzaam aan het groeien is. “We hebben nu nog weinig alumni, onze bacheloropleidingen in engineering zijn nog jong.” Tot slot hebben ook de anti-internationaliseringsplannen uit Den Haag niet meegeholpen, meent de decaan. Universiteiten namen de regie in eigen handen en spraken begin 2024 af niet meer internationaal te werven. (Dat heeft de UM sinds kort terzijde geschoven door weer in de Euregio te gaan werven).
Voor studenten buiten de Europese Unie, zoals Charles en Mirzaghavam, kost deze master ruim 19 duizend euro (instellingscollegegeld). Als ex-soldaat maakt Charles gebruik van een regeling van het Amerikaanse leger, een ‘tegemoetkoming’ waarbij veteranen kunnen bouwen aan een ‘burgercarrière’. Ook een studie in het buitenland valt daaronder. Mirzaghavam heeft het bedrag bij elkaar gespaard; daarbij ondersteunen haar ouders haar financieel.