“Ik woon in de binnenstad, vlak bij de UB, en werk aan mijn promotie bij de SBE. Aan deze kant van de stad gaat alles om werken en wonen. Het is hier historisch, een beetje romantisch zelfs. Maar zodra ik over de Hoge Brug fiets, verandert er iets, het voelt altijd als een omslagpunt. Ik besef dan weer dat Maastricht een stad is met veel gezichten. De brug zelf is modern en strak – heel anders dan de kleine, kronkelige straatjes in de binnenstad, bijna als in Frankfurt, waar ik vandaan kom. Het geeft me ruimte in m’n hoofd.
“Ik neem de brug vaak als ik met de trein ga, bijvoorbeeld naar mijn familie en vrienden in Duitsland, dat geeft me al voorpret. In mijn dagelijks leven heb ik een sportieve route: na het werk fiets ik richting UM Sports, of ik trek’s morgens een paar baantjes in het Geusseltbad. Normaal ben ik daar al om zeven uur ’s ochtends - dan fiets ik over de brug terwijl de stad nog stil is, bijna magisch dan, die sfeer. Ook de weg terug is bijzonder. Laatst nog: ik kwam terug van vakantie op Fuerteventura. Ik liep de brug over, zag de lichten, er wandelden wat mensen. Dat moment gaf me meteen dat typische Maastrichtse gevoel terug - een ontspannen, bijna filmische vibe.
“Voordat ik hier kwam, speelde mijn leven zich af in Frankfurt. Ik was een echte finance bro, maakte carrière in het vermogensbeheer bij een Duitse bank. Om me heen ging alles om geld, bonussen, de volgende promotie. Ik leidde een materialistisch leven, kocht spullen die uiteindelijk weinig voor me betekenden. Na tien jaar vroeg ik me af ‘Is dit echt wat ik wil?’. Sinds ik hier aan mijn promotie begon, heb ik alleen mijn eigen project dat niet afhankelijk is van klanten of collega’s.
“En die vraag - of ik iets echt wil - stel ik me doorlopend. Want uiteindelijk wacht ons allemaal hetzelfde lot: we gaan allemaal dood, dus moet je je tijd goed gebruiken. Voor mij is de brug: even stilstaan bij wat je doet. Natuurlijk kijk ik uit naar zwemmen of een reis, maar ik geniet net zo goed van de weg ernaartoe. Trouwens, mijn eerste herinnering aan de brug blijft goud: ik was hier al jaren geleden voor mijn master, en liep er voor het eerst overheen, met vrienden, een beetje aangeschoten, na een all-you-can-drink evenement. We bleven met onze fietsen haken op de traptreden en vielen om. Wie de trap kent, weet het: de afstand tussen de treden is gewoon raar: neem ik nu één trede of twee? Nog steeds moet ik lachen als ik mijn fiets omhoogduw - het blijft onhandig daar.”
In deze serie vraagt Observant wekelijks een student naar zijn of haar favoriete plek in Maastricht.